اوس نو افغانستان د جګړې اصلي ډګر دی

له عراقي خاورې څخه پنځه نوي زره امریکایي سرتیري هغه وخت رابهر شول چې د دې هیواد ولسمشر بارک اوباما د اګست په یودیرشمه نیټه په عراق کې په اصطلاح د امریکا د جګړه ایز ماموریت پای ډاګیزه کړه. اوباما د هغه میز له شا دا ټکی اعلام کړ چې سلف یې د دوه زره دریم کال د مارچ په شلمه نیټه د عراقي خاوري په لور د امریکا د ستر جنګي ماشین د ورخوځیدلو اعلام کړی و. که څه هم چې ویل کیږي امریکا خپله وروستۍ جګړه ایزه لوا کور ته راستنه کړې ده خو اوس هم په عراق کې نژدې پنځوس زره سرتیري او سمندري ځواک لري چې د امریکایي چارواکو په وینا، عراقي امنیتي چارواکو سره به د "مستشار" او "مرستندویانو" په توګه کار کوي. په داسې حال کې چې همدا اوس هم په عراق کې د افغانستان پرتله ډیر ولسي وګړي د چاودنو او ډزو په نتیجه کې خپل ژوند له لاسه ورکوي خو له ستراتیژیک پلوه د امریکا په پوځي تګلارې کې دا اوښتون په دې معنا دی چې افغانستان تر بل هر وخت د جګړې اصلي محراق ګرځیدلی دی. اوباما تر ولسمشر کیدلو وار د مخه په ډاګه کړې وه چې د افغانستان جګړه به د هغه بهرنۍ تګلارې ټاکونکي برخه وي او په دې لړ کې به تر بل هر وخت زیات امریکایي سرتیري افغانستان ته واستوي او همداسې هم وشوه ځکه چې اوس مهال 120 زره امریکایي سرتیري زموږ هیواد کې په داسې جګړه کې ښکیل دي چې پایله یې نه تر سترګو کیږي او ورځ تر بلې زموږ د هیواد ملي ښیرازه شکوي او افغانان د غم پر ټغر کښینوي. 

په لومړي سر کې د جورج بوش او ټوني بلیر د ادارو چارواکو او لویو کمپنیو پورې تړلې رسنیو نړیوالو ته په یوه خوله د عراق د ډله ایزې وژنې د وسلو په وړاندې "خبرداری" ورکاوه او ټول یې د دې ټکي منلو ته اړ ویستل چې "نړیواله ټولنه" وړاندې له دې چې اوبه له ورخه واوړي، باید د عراقي ګواښ د ځپلو لپاره ګام پورته کړي. همدا وه چې د امریکا د وخت د بهرنیو چارو وزیر او د خلیج د لومړۍ جګړې په موده کې د امریکایي پوځ لوی درستیز کولن پاول د ملګرو ملتونو د امنیت شورا د غونډې په ترڅ کې مضحکه ډرامه تمثیل کړه او د عراق د بیولوژیکي او کیمیاوي وسلو د توکیو د "بیلګو" په وړاندې کولو سره یې د عراقي ګواښ په هکله ګنې د نړۍ د عامه افکارو اقناع لاس ته راوړله. د عراق له نیواک څخه د اووه کلونو په تیریدو سره اوس هم متحد ایالتونو نشي کولای د عراق د ډله ایزو وژنو د وسلو په تړاو د هغه کوچني بوتل په اندازه شواهد هم نړۍ ته ور په ګوته کړي چې کولن پاول د امنیت شورا په غونډه کې وړاندې کړي ول.  

د متحدو ایالتونو په لاس د عراق د نیواک اووه پر له پسې کلونو ګڼ شمیر بوږنونکي میراثونه هم د تاریخ په پاڼو کې ثبت کړي دي: تر بل هر څه، د دې نیواک د انساني ناورین ابعاد د ابوغریب مخوف زندان بیانولی شي، او هغه نژدې دوه لکه عراقیان چې له ژونده بې برخې شوي دي او یا د عراق هغه مادي او معنوي لاس ته راوړنې چې د دې جګړې د اور په لمبو کې لو لپه شوې دي. دا جګړه چې تر اوسه یې امریکا د ترسره کولو لپاره د اته سوه ملیاردو ډالرو بیه پرې کړې ده، د عراق د بډایه موزیمونو په لوټ او لوټه کیدلو سره پیل شوه، چې د وتلې لیکوالې ناومي کلاین په وینا دا د عراق د اقتصاد د لوټمار سمبولیکه ننداره وه. دا هم بې له شکه چې د امریکا اقتصادي کړکیچ د دې لامل ګرځیدلی دی چې امریکا دې دمګړۍ په عراق کې خپل پوځي حضور یوازې هغه برید ته محدود کړي چې خپلې ګټې خوندي وساتي. 

دا لومړی وار نه دی چې امریکا په عراق کې د جګړه ایز ماموریت پای اعلاموي. بوش هم د دوه زره دریم کال د مې په شلمه نیټه په عراق کې د جګړې د اصلي پړاو پای اعلام کړ خو وروسته په ډاګه شوه چې دا تازه د جګړې پیلامه وه او داسې پړاو هم راورسید چې په عراق کې د امریکا نژدې دوه سوه زره سرتیري په پراخې جګړې کې ښکیل شول. هغه مهال بوش د ابراهام لینکلن د جهاز وړونکي بیړۍ پر عرشې امریکایي سرتیرو ته د جګړې د پای په زیري ورکولو سره وویل چې امریکایي سرتیرو بغداد ته د رسیدلو لپاره دعراق خاورې ۵۰۰ کیلومتره داسې چټک تر پښو لاندې کړل چې د نړۍ تاریخ کې یې ساری نه و لیدل شوی. بوش په وینا کې سرتیرو ته زیاته کړه چې تاسو نړۍ ته د امریکا د وسله وال ځواک مهارت او د مټ زور ور په ګوته کړ. د بوش له وینا سره سم، ګویا ټوله نړۍ باید د امریکا له هیبت او شامت څخه ولړزیږي او ګنې د نړۍ ګوټ ګوټ یې غلیم دی. د بوش وینا د امریکا له هغه پوځي دکترین سره اړخ لګوي چې د سړې جګړې د مودې په پای کې چې هومره سړه هم نه وه او په ترڅ کې یې کوریا، ویتنام، لائوس، کامبوج، افغانستان، ایران او عراق او نورې سیمې د جګړو شاهدې وې، امریکایي پوځي کارپوهانو به تل دا ویله چې امریکا دې د دوه سیمه ایزو جګړو د جوخت ښکیلتیا لپاره چمتو وي چې اشاره یې عمدتاْ د عراق او شمالي کوریا شا و خوا سیمو ته وه.  

د عراق په زړه کې د پنځه سوه ملیاردو بشکو تیلو خوندي زیرمو څخه زړه شکول هغه څه نه دي چې د امریکا تاریخ یې ګواهي ورکړي. دمګړۍ، عراق د ورځې څه باندې دوه میلیونه بشکې تیل صادروي چې د ګټې ستره برخه یې د زمري د برخې په څیر د زبرځواک په برخه کیږي. متحد ایالتونه چې له لومړي سره د فرانسې او آلمان له مخالفت سره مخ وو، د عراق د غنایمو په ویش کې میم زر ما ټوله زما وکړه او آن د بریټانیا په څیر د سمڅې یار یې هم تش لاس وشړو چې له امله یې بریټانیا خپل سرتیري له عراق نه په شا کړل او کارګر ګوند ټوني بلیر د واک له ګدۍ ښکته او ګورډن براون یې ځایناستی شو. متحد ایالتونو چې د انرژي د زیرمو لپاره نه ماتیدونکې تنده لري، هر هغه ځای ته چې د انرژۍ زیرمې په کې خوندي وي، لښکرې لیږلي او په دې لړ کې د نړۍ په ۱۵۰ هیوادونو کې یې شا و خوا دوه میلیونه سرتیري پراته دي. دا هر څه په داسې وخت کې ترسره کیږي چې د ناټو مشر قوماندان امریکایي جنرال ډیویډ پټریوس په ډاګه کړه چې جګړې په افغانستان کې تر بل هر وخت زیات زور اخیستې دا ځکه چې اوس هغه ټول دیرش زره تازه دم سرتیري افغانستان ته رارسیدلي چې اوباما یې د تیر کال په سپتمبر میاشت که د راستولو هوډ کړی و.

یازده سپتمبر و پیامد های خونین آن

37 سال جنگ سردی که میان اتحاد شوروی و ایالات متحدۀ امریکا بر سر آقایی بر جهان جریان داشت، با فروپاشی اتحاد شوروی در 1992 پایان یافت. ایالات متحده درین مدت 10 هزار ملیارد دالر بر تولید تسلیحات اتومی و غیر اتومی اش سرمایه گذاری کرده و با این فروپاشی، یکباره با خاموش گشتن چرخ صدها کارخانه، راکد ماندن ملیاردها دالر سرمایه و بیکاری هزاران کارگر رو به شد. به این خاطر باید راهی جهت آب کردن این همه تولید سراغ می شد. تیوریسن های امریکایی رویارویی امریکا با پنج اژدهای کوچک (ایران، کوبا، کوریای شمالی، سوریه و لیبی) را مطرح نمودند و تبلیغ نمودند که پنج اژدهای کوچک در راه دستیابی به سلاح اتومی و تهدید دنیای آزاد (دنیای سرمایه داری به آقایی امریکا) اند. اما سرکردگی امریکا بر اروپا و تمام کشورهای پیشرفتۀ سرمایه داری و حفظ پیمان ناتو در مقابله با این پنج اژدها ممکن نبود، مخصوصاً که اروپایی ها با پول واحد اروپا، کمیسیون اروپا، بازار مشترک و پارلمان اروپا، تشکیل نیروی واکنش سریع 60 هزار نفری را نیز مطرح ساختند و به این گونه چالشی در برابر پیمان ناتو و تسلط ایالات متحده بر اروپا مطرح گشت. لذا امریکا ضرورت به رویارویی قویتر و گسترده تری داشت تا متحدان اروپایی اش را دران دخیل سازد و به این صورت چند روزی این اتحاد حفظ گردد. به این خاطر بسیاری به راه افتادن حادثۀ یازده سپتمبر را تلاشی از سوی خود ایالات متحده می دانند.

درین حمله امریکا 555 ملیارد دالر خساره دید و 3600 امریکایی دران جان باختند. در حملۀ مذکور 19 نفر شرکت داشتند که 12 تن آنان اهل عربستان سعودی بودند. اینکه این افراد با تمام سدهای امنیتی، چگونه به میدان های هوایی امریکا دست یافته و همزمان قادر به ربودن چهار طیاره شدند؛ چرا هیچ اسرائیلی درین روز به وظیفه اش به این برجها نیامد؛ چرا یک عکاس وزارت دفاع موظف درین منطقه که اکنون به ارجنتاین پناهنده شده و او که درجریان این حمله 19 فلم ثبت کرده، مدعی است که سه روز بعد سازمان سیا یک تعمیر 11 طبقه ای را در نزدیک این برجها که به نظر او محل هدایت این عملیات بوده، منفجر ساخته و چرا یک سرباز فرانسوی ادعا میکند که در توره بوره اسامه در تیررس او قرار داشته، ولی یک افسر امریکایی برایش اجازۀ ماشه چکاندن نداده، از مسایلی است که برخی ها این عملیات را زیر سر سازمان سیای امریکا می دانند و روز تا روز این سوءظن ها نسبت به رهبری این عملیات توسط سازمان سیا افزایش می یابد.

امریکا که زمانی در ساختن و تقویت القاعده هماهنگ با آی اس آی در پاکستان عمل کرد، بعد از فروپاشی اتحادشوروی ظاهراً ناسازگاری میان این دو دوست پیدا شد و این دشمنی اولین بار با عملیات القاعده  بر سفارت خانه های امریکا در کینیا و تانزانیا که 200 کشته به دنبال داشت آغاز گردید که بعد با شلیک موشک های امریکایی بر خوست برای زدن اسامه تشدید یافت و اوج آن در یازده سپتمبر بود. به این صورت امریکا با این عملیات توانست نیروهایش را در افغانستان، آذربایجان، ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان، قرغیزستان، پاکستان و بحر هند مستقر سازد و با تهدید از سوی القاعده ساختار پیمان ناتو را حفظ نماید و نه تنها تسلطش بر اروپا را نگه دارد که پای ناتو را نيزبه افغانستان بکشاند. 

امریکا در بعد از یازده سپتمبر که دیگر حریفی در جهان نداشت، عراق را اشغال کرد و بر نفت آن تسلط کامل یافت و اینک حضور 50 هزار نیروی خود را درین نقطۀ مهم خاور میانه ابدی ساخته، پایگاه ظهران در عربستان سعودی را با استقرار دایمی 40 هزار نیرو در قلب خاورمیانه ایجاد کرد و بر کویت تسلط بیشتر حاصل نمود و اینک 30 هزار نیروی امریکایی در مرزهای این کشور نیز مستقر می باشد. 

با تمام این بُرد های امریکا، تلاش های آن برای حفظ تسلطش بر آسیا با چالش های مهمی رو به رو شد؛ چین و روسیه پیمان شانگهای را ساختند و روسیه بالاخره به دومین فروشندۀ سلاح در 2009 در جهان تبدیل شد و در حال حاضر چین به دومین اقتصاد جهان مبدل شده است. تلاش های امریکا برای ساختن بازار مشترک قارۀ امریکا ناکام ماند. وینزویلا و کولمبیا به عنوان دو نیرویی ضد نفوذ امریکا درین قاره با دولت های چپگرا تبارز نمودند. کوبا با کنار رفتن کاسترو و به قدرت رسیدن رائول همچنان پابند به اصول خود باقی ماند و تلاش های امریکا برای فروپاشی نظام حاکم بر این کشور به جایی نرسید؛ کوریای شمالی به بم اتومی دست یافت و با اینکه امریکا ازین تحول در شرق دور سودهای کلانی به دست آورد، اما تهدید تسلیحات اتومی کوریای شمالی که از حمایت کامل چین برخوردار است، برای کشورهای جنوب شرق آسیا و شرق دور همچنان پابرجاست و مخصوصاً جاپان ازین بابت سخت نگران میباشد. امریکا درین مدت کوشش کرد تا روابطش را با هند بهبود ببخشد، و با اینکه معاهدۀ سوخت اتومی را با امریکا امضا کرد، اما بازار تسلیحات این کشور همچنان در دست روسها باقی ماند که اینک فرمایش تسلیحاتی هفت ملیارد دالری را به روسیه پیشکش کرده است. دستیابی چین به بازارهای افریقا با کالاهای ارزان، درین مدت نه تنها تهدیدی برای سرمایه گذاری های امریکا که 12 درصد نفت خود را ازین قاره می برد، بوده و تهدید جدی برای سرمایه داران فرانسوی هم به حساب می آید. 

درین مدت در افغانستان، عراق، سریلانکا، ایران، پاکستان، هند، سودان، یمن، آلبانی، ترکیه، تاجیکستان، ازبکستان، آذربایجان، ارمنستان، الجزایر، گرجستان، چین، روسیه، لبنان، فلسطین و نیپال و تنش های جدی میان هند و پاکستان، آذربایجان و ارمنستان، روسیه و گرجستان، ایران و اسرائیل، اسرائیل و لبنان، کوریای شمالی و جنوبی، چین و تایوان، چاد و سودان، لیبی و چاد، ایران و عربستان، امریکا و وینزویلا، امریکا و ایران، سوریه و اسرائیل، ترکیه و اسرائیل و ترکیه و یونان وجود داشته و در پشت همۀ این درگیری ها و تنش ها دست قدرت های بزرگ قرار دارد و با دامن زدن هرچه بیشتر آنها و خونریزی های بیشتر قادر به فروش بیشتر تسلیحات شان می گردند. 

امریکا درین مدت نه تنها هیچ پایگاه نظامی را در جهان از دست نداده (جزپایگاه کوچکی در ازبکستان) بلکه چندین پایگاه نظامی دیگر نیز ایجاد کرده که تعداد آنها به 738 پایگاه می رسد. درین مدت فقر جهانی نه تنها کاهش نیافته که بیکاری، اعتیاد به مواد مخدر، مهاجرت ها، کشتار غیر نظامیان، شیوع امراض، مرگ و میر اطفال و مادران، تجاوزات جنسی، قاچاق انسان، زورگویی و باج ستانی، رشد مافیا و کمپنی های امنیتی، استثمار زحمتکشان و غیره چند برابر افزایش یافته و دستاوردهای «نظم نوین» غیر از این ها چیزی به نفع انسانها نبوده، درین مدت به طور کل در سطح جهانی و به طور اخص در اکثر کشورها خصوصاً کشورهای مستعمره و نیمه مستعمره، طبقۀ سرمایه دار، سرمایه دارتر و طبقات کارگر، دهقان و خرده بورژوا فقیرتر و بد بخت تر شده اند. اما آنچه بر افغانستان درین مدت گذشته در مقالات دیگر همین شمارۀ پیشرو به ارزیابی گرفته شده است. تغییر این وضعیت به رشد آگاهی های طبقاتی مردم در پنج قارۀ جهان رابطه میگیرد ورنه کشورهای زورمند امپریالیستی سالهای درازی همچنان به بهره کشی و به جان هم انداختن ملت ها ادامه خواهند داد.

رابطۀ کرزی و امریکا واقعاً خراب است؟

حامد کرزی که از منطقۀ «کرز» ولایت کندهار است، پدر او عبدالاحد خان کرزی (پوپلزایی) یکی از متنقذین فیودال این منطقه بود که در ابتدای حاکمیت طالبان در شهر کویته ترور شد. بسیاری قتل او را به آی اس آی نسبت می دهند، زیرا طالبان در برابر قدرت متنفذین کندهار دران زمان به شدت حساس بودند. پسران عبدالاحد خان  (قیوم کرزی، محمود کرزی، حامد کرزی و احمدولی کرزی) در جریان چند سال مهاجرت هر یک از خود دم و دستگاهی ساختند. قیوم و محمود از طریق بزنس در امریکا به سرمایه های کلانی رسیدند. اما احمدولی در کندهار و کویته به کارهای نامعلومی اشتغال داشت. حامد کرزی که  تحصیلاتش را در رشتۀ حقوق در هند به سر رسانده، سالها در کویته زندگی و با تنظیم نجات ملی مجددی کار می کرد و با آمدن حکومت تنظیمی در افغانستان به عنوان معاون وزیر خارجۀ آن وقت تعیین شد، اما وقتی قسیم فهیم می خواست او را دستگیر کند در اثر اصابت موشکی به ارگ و دستپاچه شدن محافظان، او قادر به فرار به پاکستان شد. وی مدتی در کویته ماند و در کنار زلمی خلیلزاد به یکی از مشاوران کمپنی نفتی یونوکال مبدل گشت و چون طالبان ازین طریق تقویت می شدند و حتی برخی ها طالبان را پروژۀ این کمپنی می دانستند، لذا کرزی تا حد سخنگویی و گرفتن نمایندگی امارت طالبان در سازمان ملل پیش رفت، مگر به علل نامعلومی این وظیفه را  به او ندادند و ملاحکیم مجاهد به این کار گماشته شد. 

حامد کرزی بعد از سقوط طالبان بهترین گزینه برای امریکایی ها جهت نشاندن بر قدرت قرار داده شد. او فرد تحصیلکرده ای بود که به زبان انگلیسی روان «صحبت» می کرد، از نظر ایدیولوژیک متعهد به امریکا و در رابطۀ نزدیکی با حلقات خاص آن کشور قرار داشت، از آمدن نیروهای امریکایی به افغانستان حمایت می کرد، از کندهار و پسر یکی از متنفذین کندهار و مربوط به شاخۀ زیرک درانی بود که سالها در افغانستان قدرت رانده بودند و در کنار همه صبغۀ جهادی هم داشت و در پایان در ارزگان به عنوان یکی از «فاتحان» سقوط امارت طالبی در جنگ نمایشی شرکت کرده بود. وقتی او در کنفرانس بن فقط دو رأی آورد، زیر فشار خلیلزاد و براهیمی برنده اعلان شد و مورد قبول همه قرار گرفت. قبل از آن قسیم فهیم و عارف سروری در میدان هوایی تاجیکستان با جنرال تامی فرانکس و گیرول شیرون چیزهای بسیاری را پذیرفته بودند و به نارضایتی دوستان امریکایی خود از ادامۀ قدرت ربانی آگاه بودند که این را قانونی قبل از پرواز به بن خوب می دانست و به این خاطر چانه زنی ها را فقط روی وزرأ تمرکز دادند و ریاست ادارۀ موقت را از همان ابتدای بحث به لقایش سپردند.

وقتی کرزی به کابل آمد و به قدرت رسید تنهای تنها بود، اما با هجوم نیروهای امریکایی به افغانستان او دیگر زیر حمایت مستقیم این نیروها قرار گرفت و حتی در مقابل دروازۀ دفترش هم یک سرباز آمادۀ امریکایی از بام تا شام کشیک می داد. دروازه های ارگ را تلاشی می کردند و از دروازۀ سلامخانه بدون اجازۀ یک ناظر امریکایی که سنگرش بر فراز همه سنگرها قرار داشت، کسی داخل ارگ شده نمی توانست. انحلال قطعات نظامی که توسط نیروهای تنظیم ها به وجود آمده بودند، راه را برای تثبیت بیشتر قدرت کرزی و تکنوکرات های مورد حمایت امریکا در افغانستان باز می کرد و در کنار آن با تشکیل اردو و پولیس جدید موقف رهبران جهادی به شدت افت می نمود و روز تا روز از زورگویی های آنان کاسته شده، جبراً به سوی «مدنی» شدن رو می آوردند. چنانچه همان فهیمی که روزی می خواست کرزی را در ارگ زندانی کند، توسط همین کرزی از معاونیت ریاست جمهوری رانده شد و به جای او داماد ربانی معاون اول شد. 

کرزی که باید در تشکیل اداره اش گوش به فرمایش امریکایی ها، انگلیس ها، آلمانها، سازمان ملل و رهبران جهادی می بود، دولتش به لحاف قورمه ای شباهت پیدا کرد که  فقط عده ای مریض زیر آن بلولند. آغاز جنگ دوباره طالبان در 2004 که راه را برای حضور بیشتر امریکایی ها به افغانستان باز می کرد، نوعی هماهنگی در ستراتیژی پاکستان و امریکا در افغانستان به وجود آورد. به این صورت وعده های سبز و سرخی که امریکایی ها قبل از ورود به افغانستان می دادند، نه تنها بخش کوچک آنها به سر نرسید که فقط عدۀ معدودی از قومندانان و رهبران جهادی، تکنوکرات ها، سران انجو ها، سران کمپنی های تجاری، سران کمپنی های امنیتی، قرار دادی ها و همکاران شبکه های استخباراتی غربی و جواسیس همسایگان افغانستان، به ثروت های افسانوی دست یافتند و بیش از 95 درصد کارگران، دهقانان، اهل کسبه، دوره گردان، فروشندگان خرده پا، مأمورین پایین رتبه، مستخدمان دولتی و غیردولتی در فقر چندین لایه فرو رفتند. فرار نیروی کار به ایران، بیکاری چهار ملیون جوان افغان، اعتیاد یک و نیم ملیون مرد و زن، کشتار سرسام آور غیر نظامیان به وسیلۀ ناتو و طالبان، مرگ و میر سرسام آور مادران و اطفال، محروم شدن 5 ملیون کودک از تحصیل وغیره نتیجۀ وعده هایی بود که غربی ها در ابتدای آمدن به افغانستان داده و عده ای ساده لوح آنها را قبول کردند. 

هرچه وضعیت خرابتر می شد و اعتراضات همه گیر تر می گشت، رسانه های داخلی و خارجی آنرا وسیعتر انعکاس می دادند و امریکایی ها بیشتر خود را زیر فشار اذهان عمومی دیده، اولین بار بعد از به قدرت رسیدن اوباما، خواستند تا تمام گناهان نابخشودنی خود را بر فرق کرزی بکوبند و به این خاطر در رویارویی با او قرار گرفتند!! اینکه کرزی توان رویارویی با قیم خود را داشته باشد، جز آدم های ساده لوح کسی آن را باور کرده  نمی تواند. اما چرا این رویارویی؟

با این رویارویی میان کرزی و امریکایی ها هر دو طرف سود میبرند و چون سود هر دو طرف در یک جا معامله می گردد، پس چه بهتر که مدتی این رویارویی ادامه داشته باشد. امریکایی ها با این جدل و انداختن بار ملامت بر کرزی و دولت او نه تنها در اذهان مردم امریکا و جهان به برائت خود می پردازند، که تمام دونرها، مشاوران، کمپنی ها و چپاولگران خارجی را که پول های ارسالی به افغانستان را تارج می کنند، برائت می دهند و کاسه و کوزۀ فساد را بر فرق کرزی و دولت او می کوبند و زمینۀ حضور خود در افغانستان را گسترده تر و درازتر می سازند. کرزی هم با این رویارویی می خواهد  نشان دهد که او رییس جمهور مستقلی است. او از بابت گسترش اعتیاد، مواد مخدر و فساد بر امریکایی ها انتقاد می کند، با جوبایدن بر دسترخوان ارگ بگومگو می نماید، بر حمایت امریکا از پاکستان معترض است، تهدید به خرید سلاح از روسیه می کند و با ایران روابط بسیار نزدیک دارد و ازان پول می گیرد. امریکایی ها برای کرزی 

 به عمد این قدر میدان می دهند، چون بالاخره ابزار مهم پیاده نمودن سیاست «جامعۀ جهانی» در افغانستان است و این را می دانند که اگر او چنین میدانی نداشته باشد، افغانها کوچکترین اعتمادی به او نکرده و این تجربه را دارند که افرادی در تاریخ افغانستان که بی چون چرا بیرونیان را در داخل ملک شان حمایت کرده یا توسط افغانها کشته شده و یا استخوان های شان به دریای آمو ریخته شده است.

در افغانستان بخشی از بودجه، معاش اردو و پولیس، تعلیمات نظامی و ملکی، مصرف بازسازی، تعیینات ملکی و لشکری، ستراتیژی و طرح های جنگها، کنترول راه های ترانزیت، کنترول میدان های هوایی بگرام، کندهار، شیندند، شوراب و مزار و بالاخره حفظ حاکمیت کرزی توسط خارجی ها و در رأس آنها امریکا صورت می گیرد. لذا گردانندۀ اصلی قدرت و مصرف در افغانستان خارجی ها هستند (تنها در وزارت داخله 2400 مشاور وجود دارد)، بنابرین اعتراضات کرزی بر کار آنان در افغانستان هیچ تأثیری داشته نمی تواند. کرزی نیز به نوبۀ خود توانسته است که با رهبران جهادی، بخشی از طالبان، با همسایگان، سران قومی، سران مافیاهای مختلف، نهادهای جامعۀ مدنی، رسانه ها، سران انجوها ، دونرها ، کمپنی های خصوصی وغیره تا حدی بسازد که تصویری از «دولت» اش را در ذهن عده ای شکل دهد. لذا دو طرف  در شرایط کنونی می توانند در ظاهر با نوعی کجدار و مریز بسازند، اما اینکه کرزی با دوستان امریکایی خود پیوسته دیدار نداشته و با هم «جوت» باشند، برای آدم های وارد به روابط کشورهای زیر حمایت بزرگترها قابل قبول نیست. کرزی با هزار زبان حرف می زند، با هر جنایت پیشه ای  سازش می کند، دست می بوسد، گاهی عصبانی و گاه خوشخوست، با هر مخالفی نشست کرده و به اینگونه او درین سالها برای برخی از قدرت مداران مرجع اصلی قدرت قبول شده و پیوسته او را مرجع تقدیر و شکایت قرار می دهند و به باور اینان تأکید بر انتخاب کرزی به عنوان رییس در کنفرانس بن از سوی امریکایی ها بسیار هم نادرست نبوده است. اما اینکه کار کرزی تا آخر ادامه پیدا کند، باز هم کسی باور کرده نمی تواند و این به گزینه ای به جای او  و یا الترناتیفش رابطه می گیرد. در شرایط کنونی کسانی که چون او به امریکایی ها نزدیک و این همه ژست ها را بلد باشد، کمتر به نظر نمی رسد تا عوض او وارد معرکه گردد ولی وسعت کار غربی ها در افغانستان چنان گسترده است که نمی توان چندین الترناتیفی را که نمی شناسیم، نادیده بگیریم. اما اینکه چه وقت این گزینه به ارگ خواهد آمد باید انتظارکشید.