کاریکاتور مسخره ای از دموکراسی

انتخابات ولسي جرگه در سال گذشته با هياهوی زياد و مصارف گزاف كانديدان برگزار گرديد. عده ای كه در طول پنج سال از بركت این کرسی ها به نان ونوايی رسيده و به كعبۀ آمال خود دست يافته بودند، هرگز انتظار آن را نداشتند که روزی اين موقف، شان و شوكت خود را از دست دهند. عدۀ ديگری كه خواب رسيدن به چنين جايگاهی را در سر می پروراندند تلاش كردند که با توسل به زر، زور، يوناما، دامن زدن مسايل زبان، قوم، سمت و وعده های دروغین به مردم، بر كرسي هاي ولسي جرگه تكيه زنند. اما با تمام رنگ و روغن زدن و شكل دادن به انتخابات، باز هم بيش از 15 درصد مردم در آن شركت نكردند زیرا به آن باور نداشتند چون این انتخابات در کشوری به راه انداخته شد که نزدیک به 150 هزار سرباز بیگانه در آن به قتل و کشتار مردم بی دفاع ما مشغول اند و هر نوع انتخاب و رأی زیر نظر آنان صورت می گیرد.

هر قدر ضرب الاجل اعلان نتايج انتخابات نزديكتر ميشد بيقراري، اميدواري و خشم هر دو جناح بيشتر ميگشت. تا اينكه سرانجام محكمۀ اختصاصي اعلام كرد 62 تن به ولسي جرگه راه يافته و در عوض 62 تن ديگر مجلس نمايندگان را ترك گويند. شماری از بازندگان تهديد كردند كه هواداران مسلح خود را به جاده ها سرازير خواهند كرد؛ بعضي دیگر در تالار ولسی جرگه به جوش آمده با بوت هاي كوري بلند بر دیگران حمله كرده و از مشت و لگد نظامي استفاده نمودند.

كرزي اين به جان هم افتادن و زد و خورد را نمونه ای از دموكراسي توصيف كرد، چنانچه يكي از نمایندگان مجلس گذشته، پارلمان افغانستان را به دوماي روسيۀ تزاری تشبیه كرده بود!!

بالاخره كرزي حل این غایله را بر دوش كميسيون مستقل انتخابات انداخت و معنوی رئیس کیسیون که چندی قبل هر نوع تغییری را در نتایج انتخابات «خواب و جنون و محال» می خواند، با معرفی 9 تن از جمله 62 نفر موضوع را خاتمه یافته اعلان کرد. وی به خیال خام خود تصور می کرد که او همه کارۀ انتخابات است، بی خبر از اینکه تصمیم گیرندگان کسان دیگری اند و این اوست که در «خواب و جنون» به سر می برد.

معرفی 9 تن از یکطرف با اعتراض معترضین (بازنده ها) و از طرف دیگر با مخالفت برنده ها که اکنون به دو دسته (گروه اصلاح طلبان و گروه حمایت از قانون) تقسیم شده اند مواجه و آخرین نمایش «دموکراسی» آن با چادر انداختن سیمین بارکزی بر سر مولوی شهزاده و بدمعاشی بعضی دیگر به تاریخ 5 سنبله ادامه یافت. بعد از آن عده ای از معترضان از میدان شهر به سوی کابل راهپیمایی نموده و در مقابل ارگ ریاست جمهوری خیمه زده اند تا خواست های شان از سوی حکومت برآورده شود!

اما مردم ما به اين باور اند، همانطوريكه نمايدگان قبلي جز منافع خود به چيز ديگري نمی انديشيدند؛ منشور خودبخشي را تصويب كردند، زمين هاي پدوله را بر خود تقسيم نمودند، كميشنكاري كردند، چكرهاي خارجي داشتند و امتيازات دايمي مي خواستند؛ حرص و آز نماينده هاي فعلي بیشتر از آنان خواهد بود نه كمتر. زيرا در شرايطي كه فقر و بيكاري در كشور بيداد مي كند، هر روز هموطنان بی گناه ما یا در اثر بمباران و گلوله باری نیروهای ناتو به قتل می رسند یا در اثر حملات انتحاری و گروگان گیری طالبان و دیگر جنایتکاران؛ مداخلات همسايگان شدت بيشتر يافته است و عرصه را بر صادرات و واردات ما تنگتر مي كنند؛ پاكستان روزانه ده ها موشك و توپ را بر خاك ما انداخت کرد و جان ده ها تن از هموطنان ما را گرفت، ایران اعمار بند کمال خان را با مشکل مواجه می سازد وغیره؛ باز هم مجلس نمايندگان و حكومت در فكر تأمین منافع خود بوده و نمایندگان هر روز نمایش تازه ای را به اجرا می گذارند. در یک کلام، انتخابات فقط زمانی معنا یافته می تواند که نیروهای خارجی در افغانستان حضور نداشته باشند و سرنوشت کشور به دست مردم رقم بخورد نه اشغالگران، مافیای مواد مخدر، جنگسالاران و دولت فاسد.

مالي فساد، د مافیايي سیستم ښکیلاکي ابزار

کاپیټالیستي اقتصاد، هر چیرې چې وي له فساد او مافیايي کړنو سره مل وي او که په تیره بیا دا اقتصاد په مستعمره هیوادونو کې پلي شي داسې یوه وینې څښونکې هیولا ترې جوړيږي چې وګړي نیستۍ ته کاږي او طبقاتي توپیرونه سیوا کوي او ټولنه په یوه مصرفي، مزدوره او غلامه ټولنه بدلوي.

په افغانستان کې دا وخت مالي فساد د ښکیلاکي سیاست د پلی کیدو لپاره یو ابزار ګڼل کیږي چې په دې ابزار سره له یوې خوا اقتصادي سیستم (د بازار اقتصاد) پلي کیدای شي او له بلې خوا داسې یو مافیایي سیاسي سیستم رامنځته کوي چې پایله یې یوازې مالي الیګارشي ده او دا مالي الیګارشي، له هغه ځایه چې د بهرنیو کنسرسیومونو او انحصاراتو د مرییتوب کړۍ پر غاړه لري، د ولس ضد او د ښکیلاک په ګټه کار کوي.

زمونږ په هیواد کې چې څه باندې ۸۰ سلنه خلک یې بیوزله او ناداره دي او د پانګې تراکم د ولسونو له لارې ناشونی بریښي او له بلې خوا بهرني اربابان هم نه غواړي چې ولسونه دې خپل اختیار او واک ولري او یوازې هڅه کوي چې په دې کړیدلي او ځوریدلي هیواد کې د اقتصاد بازار سیستم، چې له هر پلوه یې په ګټه دی، پلي کړي، ناچاره په لومړي ګام کې د پانګې تراکم رامنځته کوي څو د «ملي» سوداګر او «ملي» پانګوال او «ملي» شرکت په نامه د پانګوالو او شتمنو پیاوړې زبیښاکه کمپرادوره طبقه رامنځته کړي چې زموږ ولسونه په آرامۍ او آسانتیا سره استثمار کړای شي.

له همدې امله، مالي فساد په افغانستان کې د یوې برنامې له مخې تطبیقیږي او کله نا کله د خلکو د تیرایستلو لپاره په دې کورنۍ یا هغه لویدیځې رسنۍ کې په اړه یې شکایت او ګیله کیږي، حال دا چې په هر مستعمره شوی هیواد کې، چیرې چې د بهرنیو په خوښه دولت واکمن وي، تاریخي بهیر په ښکاره توګه جوتوي چې له ښکیلاک سره سم فساد هم په بې بریده توګه رامنځته کیږي، چې دمګړۍ یې ښې بیلګې افغانستان او عراق  ګڼلی شوو او ډیر ژر به د لیبا د فساد وږم هم د ډیرو پوزې ته ورسیږي؛ ځکه بې له دې فساد څخه ناشوني بریښي چې مرییان وپالل شي، جاسوسان وروزل شي او مزدوران د ځواک او واک په ګدۍ، د ښکیلاکي هیواد فرمانونه پلي کړي.

د افغانستان اوسنی سیستم د هیواد د نړۍ په کچه د فساد تر ټولو بده نمونه ګڼل کیږي. دلته د فساد په سیالۍ کې بهرنیانو لومړنی مقام ګټلی، ځکه چې ډیرې پیسې دوې په خپله مصرفوي، دویم ځای اوسني دولت نیولی چې کمې پیسې مصرفوي، دریم ځای انجوګانو او مدنې ټولنو قبضه کړی (هر څومره چې د مرییتوب درجه یې بهرنیانو ته نږدې وي، په همغه اندازه ورباندې څڅیږي) خو دردناکه خبره دا ده چې د دې ټولو پړه پر هغه زیارکښه او ستمځپلی ولس باریږي چې په تیرو لسو کلونو کې له درد، کړاو، رنځ، ټپ، وژنې، فریب، چال او قتل څخه بل څه په لاس نه دي ورغلي. 

هغه راپورونه چې په خپله بهرنیانو تر اوسه خپاره کړي دي، په ډاګه کوي چې د فساد دودول په افغانستان او عراق کې  یوه ښکیلاکي برنامه ده چې د یوه هدف او موخې پر بنسټ پیل شوې او ښايي تر کلونو پورې دوام ومومي. مثلاً همدا بهرنیان په خپله وايي چې یوازې د امریکا متحدو ایالتونو په تیرو لسو کلونو کې څه باندې ۲۰۰ ملیارده ډالره په عراق او افغانستان کې نږدې ۲ زره قراردادیانو ته د قرارداد په توګه تادیه کړي، چې په کې یې ۶۴ ملیارده ډالره هدر شوي دي.  خو له یاده و نه باسو چې د هدر معنا هماغه مالي فساد دی، چې هدر نه بلکې د ځانګړیو ښکیلاکي موخو لپاره د پانګې په توګه کاریدلي دي. په دې وروستیو کې واشنګټن پوسټ ورځپاڼې هم ولیکل چې له هغو ۲ ملیارده او ۱۶ ملیون ډالرو څخه چې امریکا اته ترانسپورتي شرکتونو، چې تر ټولو مهم یې یو امریکایي شرکت دی، ورکړي، ډیره برخه یې طالبانو ته رسیدلې او اوس د جنرال پیتریوس تر نظر لاندې ډلې اعلان کړی چې له دې پیسو څخه څه باندې ۳۶۰ میلیونه ډالره د امریکاییانو لخوا نیغ په نیغه طالبانو ته رسیدلي دي. دا شمیرې، چې لا کمې دي او ښایي د وخت په تیریدو ډیرې نورې شمیرې هم خپرې شي، په څرګند ډول ښکاره کوي چې بهرنیان په مالي فساد کې لاس لري او دا لاس لرل د یوې برنامې له مخې تر سره کیږي. 

دولت هم د فساد یوه ځاله ده. بهرنیان اوسنی دولت په فساد تورنوي او دولتي چارواکي بهرنیان په دې تور ککړ ګڼي، خو زموږ ولس دواړه د مالي فساد دوه لوبغاړي، یو پیاوړی او بل کمزوره ګڼي چې د لوبې پالیسي او سیاست یې سره کوم توپیر نه لري او په یوه بل باندې د مالي فساد تور لګول، یوازې هغه غولوونکې کړنه بولي چې په ترڅ کې یې غواړي له ولس څخه لاره ورکه کړي.

د مالیې وزیر عمر زاخیلوال په دې وروستیو کې اعلان وکړ چې تر اوسه پورې بهرنیو هیوادونو افغانستان ته ۶۸ ملیارده ډالره ورکړي چې له دې جملې څخه یوازې ۱۸ سلنه یې د دولت لخوا او ۸۲٪ یې د بهرنیانو لخوا په مستقیمه توګه لګول شوي. نوموړي په ورته وخت کې وویل چې د دولت لګښتونه د بهرنیانو پرتله له روڼتیا څخه برخمن دي. خو زموږ ولس په ښه توګه پوهیږي چې څه روڼتیا لري او څه له تورتم سره مل دي.

 

د افغانستان ولسونه په دې پوهیږي چې کابل بانک چا لوټ کړ، تر شا یې څوک ولاړ وو، د چا ملاتړ ورسره و، کوم لوټمار څومره پیسې لوټ کړي، کوم لوټمار بندي دی او کوم لوټمار لا سوداګري او بزنس کوي او ولې؟ د افغانستان ولس پوهیږي چې په کابل بانک کې ۹۲۵ ملیون ډالره لوټ شول او په دې هم پوهیږي چې اوسني دولت ولې دا پیسې ورکړې او له کومه یې ورکړې، آیا دا ورکول په خپله په هیواد کې له لوی مالي فساد څخه ملاتړ او حمایت نه دی؟ ولې دولتي چارواکو دا حمایت وکړ؟ د دې ټولو پوښتنو ځواب یو کیدای شي: مالي فساد د اوسني سیستم اړتیا ده!

انجوګانې هم په فساد کې ښکیل لوبغاړي دي، ځینې د حیواناتو د پالنې په نامه فنډ اخلي، ځینې د لوګي د کنترولو په نامه پیسې په بډه وهي، ځینې د میرمنو د حقونو په نامه پنډونه په شا کوي، ځینې یې د یتیمانو په نامه د ډالرو غوا او میښې لشي، ځینې یې د عدالتخواهۍ او دادخواهۍ په شعارونو یورو راټولوي او ځینې خدای خبر چې څه کوي، خو بانکي اکاونټونه یې په میلیونو ډالرو او یورو ډک کړي دي، او دا ټول د اوسني سیستم غړي او لوبغاړي دي چې له دولت او بهرنیانو سره یوځای فساد کوي او دا فساد هم د اړتیا له مخې باید وکړي.

دوست صادق افغانستان کیست؟

افغان های آگاه و متعهد، استعمار را بدتر از استبداد می دانند!

افغانستان بخاطر موقعیت جیوپولیتیک خود بطور مستمر در طول تاریخ مورد یورش اشغالگران و امپراتوری های بزرگ جهانی قرار گرفته است و مردم استقلال طلب و آزادی خواه این کشور با قربانی های بی نظیر از استقلال و تمامیت ارضی مادر وطن دفاع کرده اند و اشغالگران جز شکست ننگین چیز دیگری در این سرزمین تجربه نکرده اند.

 مبرهن و واضح است و شواهد فراوان تاریخی نیز نشان می دهد که استبداد در کشور ما زمینه ساز استعمار و استعمار زمینه ساز استبداد تازه بوده و استعمار بدتر و جنایتبارتر از استبداد عمل کرده؛ که اینک بار دیگر خنجر مشترک این دو را هموطنان ستمدیده و زحمتکش ما بر گرده های شان احساس می کنند.

در این میان، عده ای که استقلال و آزادی را با بلند نمودن علم «جهانی شدن»، با بند بوت شان برابر می کنند و دنبال دوستان و دشمنان ستراتیژیک سرگردان اند و به این منظور جز دق الباب دروازه های سفارت های خارجی راه دیگری نمی شناسند، و سخت در تقلا اند تا تفکیکی از دوست و دشمن ارائه دارند!!

عده ای در این میان کشورهای همسایه (پاکستان و ایران) را دوست افغانستان و ظاهراً کشورهای خارجی و به ویژه ایالات متحده امریکا را دشمن کشورهای منطقه دانسته، و عده ای هم با شور و شعف و با غیظ عجیبی در رسانه ها، کشورهای همسایه را دشمن و ایالات متحده امریکا را «دوست توانا و صادق برای مردم افغانستان» تبلیغ نموده که «متحمل قربانی ها و فداکاری های فراوانی شده است» و بدتر از همه اینکه سخن های مخیلۀ زنگار زده شان را به مردم پیوند زده و ادعا می کنند که «هیچ افغان آگاه و متعهد نمی تواند بر فداکاری های متحدان بین المللی افغانستان در طول ده سال گذشته و از جمله ایالات متحده امریکا چشم پوشی کند.»!

اما، هر دو طیف که از لحاظ سیاسی جزء سیستم فعلی هستند و در ضمیر شان خدمت به بیگانگان را حمل می نمایند و در رکاب سیاست های استعماری گام بر می دارند، تلاش می کنند که باورهای ضد استقلال و آزادی شان را با سفسطه بازی های تیوریک، به مردمی پیوند بزنند که در حال حاضر با شانه های رنجور و زخمی شان، بار اصلی جنگ را متحمل می شوند. اینان فراموش می کنند که توده های زحمتکش افغانستان به آن آگاهی سیاسی رسیده اند که درک کنند که نه همسایگان و نه هم هیچ کشور دیگری به آنان آزادی، رفاه، برابری و استقلال داده نمی تواند، بلکه هر نوع مداخله، هجوم و اشغال به وسیله همسایه ها و امپراتوری های جهانی را اسارت افغانستان دانسته و از اینرو خیال باطل سپاسگزاری از  نیروهایی که جز کشتار وظیفه ای ندارند، از سوی مردم افغانستان فقط تصور نوچه های سیاسی است که بلدند چگونه همراه با لبخندِ هیولای قتل، خنده سر دهند. مردم افغانستان، جنایات خونبار اشغال ویتنام و سایر کشورهای دیگر جهان به وسیله اشغالگران گوناگون را فراموش نکرده اند و می دانند که چرا خلق ویتنام با قهرمانی تمام بیش از 200 فروند هلیکوپتر چینوک امریکا را سرنگون ساختند و بیشتر از 60 هزار نیروی اشغالگر را از پا درآوردند.

حال که یکبار دیگر تاریخ خونین استعمار در کشور ما تکرار می شود، مردم ستمدیده افغانستان می دانند که «جامعه جهانی» آن مدینه فاضله ای نیست که ایدیولوگ های غرب برای تبلیغ سیاست هایش دهن پاره می کردند، بلکه سیستمی است که به جای رفاه و آزادگی و استقلال؛ قتل، کشتار، زندان، فقر، فساد، فحشا، مواد مخدر، تگدی و جاسوس پروری را اساس می گذارد.  

مردم زحمتکش افغانستان می دانند که در این ده سال، 150 هزار چکمه پوش خارجی ـ که عده ای آنان را دوستان صادق شان می دانندـ به جز 50 هزار بار عملیات هوایی در یک سال؛ سالانه 2 هزار بار عملیات هوایی شبانه؛ روزانه 20 بار بمبارد که پشته هایی از کشته شدگان فراهی، کنری، هلمندی، کندهاری، زابلی، ارزگانی، ننگرهاری، خوستی، پکتیاوال، کندزی وغیره بجا می ماند؛ ماهانه 650 بار عملیات هوایی بر فضای افغانستان که بوی باروت، رنگ خون و استخوان های سوخته مردم «هدیه» آن است؛ قتل های عمدی بخاطر وقت گذرانی و تفریح؛ دریدن زنان خوستی به وسیله سگ ها؛ شوخی و بازی اهانت آمیز و عکس های یادگاری با اجساد افغان ها، بریدن انگشتان دست چپ یک ارگونی به وسیله نیروهای CTPT امریکایی ها، کشتار ده ها تن از افراد ملکی در شش ماه اول سالروان به وسیله عملیات هوایی ناتو؛ سیر صعودی کشتار انسان های زحمتکش این سرزمین به وسیله طالبان و نیروهای خارجی؛ ارمغان دیگری برای شان نداشته است. از اینرو آنان ابداً نمی توانند ممنون «فداکاری ها» و «قربانی های» آنانی باشند که جز غم، اندوه و درد جگرسوز ویرانی و بربادی کشور شان چیز دیگری در چنته با خود ندارند، فقط کسانی می توانند ممنون حضور «دوستان» شان در افغانستان باشند که از گاو شیری استعمار می دوشند، می خورند و چاق و فربه می شوند.

مردم افغانستان با شورش ها و تظاهرات های ضد جنایت های امریکایی و ناتو در کابل، جلال آباد، کنر، زابل، غزنی، پکتیا، هرات و دیگر نقاط با قاطعیت نشان داده اند که هیچ افغان آگاه و متعهد نمی تواند بر جنایاتی که علیه زحمتکشان کشور شان صورت می گیرد، چشم پوشی کند و بخیه بر لب بزند و به جای اعتراض، اسارت را تیوریزه کند.

لذا، افغان ها فقط کشورهایی را دوستان صمیمی و صادق مردم افغانستان می دانند که با همان شعار با شکوه نشریه پیشرو «نه امریکا، نه طالب و جنگسالار، فقط نیروی سوم!» مردم ما را برای رسیدن به دموکراسی مردمی، ارزش های واقعی دموکراتیک، رفاه توده ای، استقلال سیاسی و اقتصادی کشور حمایت کنند و نگذارند امپراتوری های جهانی با شعارهای کاذبانه، خلق ما را زیر گیوتین استعماری شان به اسارت درآورند. نشریۀ پیشرو هر نوع مداخله، هجوم، یورش، کشتار و قتل به وسیلۀ هر کشوری که باشد، منافی استقلال افغانستان می داند و با تمام نیرو و توان خود علیه آن به مبارزه می پردازد.