با کوبیدن بر در ملل متحد، فلسطین به آزادی نخواهد رسید

در اواسط ماه سپتامبر سال جاری، محمود عباس رئیس تشکیلات خودگران فلسطین هنگام سخنرانی اش در مجمع عمومی ملل متحد مسئله عضویت فلسطین به عنوان دولت مستقل در ملل متحد را مطرح کرد. این اقدام موجب محبوبیت محمود عباس و سازمان فتح در میان توده های عرب گردید که از چندین دهه بار جفاهای حکومت های دست نشانده و گوش به فرمان نهادهای مالی جهانی نظیر بانک جهانی و صندوق وجهی بین المللی پول (آی.ام.اف) را به شانه کشیده اند.

فلسطینی ها نزدیک به شصت سال درگیر جنگ با اسراییلِ تا دندان مسلح و مورد حمایت ایالات متحده، بزرگ ترین نیروی نظامی جهان، ‌شاهد به خاک غلتیدن هزاران همسنگر خود بوده اند که جان را در راه رهایی فدا کردند اما گامی هم به پیروزی نزدیک نشدند. شکست فلسطینی ها عمدتاٌ به دلیل از پشت خنجر خوردن هایی بوده که دولت های ارتجاعی و تسلیم طلب عرب و منطقه پشت آن بوده اند. پترو دالرهای عربستان و سایر کشورهای نفت خیز شرق میانه و رفتار کاسبکارانۀ مصر در قبال فلسطین برای امتیازگیری از غرب زخم های کاری را بر پیکر جنبش آزادیبخش خلق فلسطین نشانده است که با گذشت هر روز فاصلۀ مردم فلسطین از آرمان آزادی اش بیشتر می شود.

محمود عباس پس از درگذشت یاسر عرفات در نوامبر ۲۰۰۴ به رهبری سازمان الفتح و دولت خودگردان فلسطین انتخاب شد و مشی تسلیم طلبانۀ عرفات در برابر اسراییل و امریکا را ادامه داد و تا سرحدی سقوط کرد که آریل شرون جلاد فلسطینی ها در صبرا و شتیلا٬ او را گنجشک بی پر و بال نام داد. به همین دلیل هم است که سخنان تند و تیز عباس در مجمع عمومی و تروریست خواندن اسراییل همه را حیرت زده کرد و عجالتاً عباس در انظار فلسطینیان به شکل عقاب بلند پروازی درآمد که حامیان کرکس صفت اسراییل را زیر سایه می گیرد.

سخنرانی عباس از تریبونی صورت گرفت که عرفات در سال ۱۹۷۴ از آن در خطاب به سران دولت ها گفت: «در یک دست شاخۀ زیتون و در دست دیگر تفنگ آزادیخواهی را برداشته ام. مگذارید شاخۀ زیتون از دستم به زمین بیفتد.» عرفات با دستان خالی از مجمع عمومی ملل متحد بازگشت، و اینک عباس بر همان در می کوبد. قرار است شورای امنیت ملل متحد این میز قمار قلدرهای جنگ افروز دربارۀ عضویت فلسطین به عنوان دولت مستقل تصمیم بگیرد. شورای امنیت تنها یاد دارد که قطعنامه هایی در تأیید جنگ های خانمانسوز صادر کند و بس. ایالات متحده که به برکت نیروی نظامی و مالی اش حرف اول و آخر را می زند پیشاپیش هشدار داده است که هر نوع رأی گیری دربارۀ عضویت دولت مستقل فلسطین را وِتو خواهد کرد. چند روز قبل پس از آنکه یونسکو عضویت فلسطین را پذیرفت بلافاصله مورد عتاب ایالات متحده قرار گرفت و کمک سالانۀ شصت ملیون دالری خود را به این سازمان قطع کرد در حالی که امریکا هر سال صدها ملیون دالر و ده ها مدال و تقدیرنامه به انجوهایی به اصطلاح مدافع حقوق بشر و دموکراسی می دهد.

سال ۱۹۶۷ شاهد یکی از بزرگترین جنگ های اسراییل با فلسطین و دولت های ناسیونالیست عرب نظیر سوریه٬ مصر و اردن بود و از آن زمان نزدیک به دو ملیون فلسطینی در کمپ های آوارگان در اردن٬ سوریه٬ لبنان و مصر و یک و نیم ملیون دیگر در سرزمین های اشغالی به سر می برند و دو ملیون فلسطینی دیگر به اثر محاصره اقتصادی در غزه زندگی مشقت باری را می گذرانند. اسراییل پیوسته مناطق مسکونی را بمباران کرده است و با غصب دهات فلسطینی ها و توسعه شهرک سازی به وسعت سرزمین های اشغالی علاوه می کند.

اما تلاش فلسطین برای عضویت در ملل متحد در هیاهوی رسانه ای آزادی سرباز اسراییلی گلعاد شالیط گم شد که با هزار زندانی فلسطینی محبوس در اسارت گاه های اسراییل مبادله شد. رسانه های غربی عرب ستیز با تمام توان کوشیدند این مبادله را بیانگر معادل بودن ارزش یک اسراییلی با هزار عرب برجسته سازند. شالیط در جریان حمله جنگجویان حماس به اسارت گرفته شد. سازمان حماس که خاستگاه قدرتش در غزه است با برنامۀ ارتجاعی، علاقه به القاعده و وابستگی به رژیم سرکوبگر ایران تنها و تنها بار دوش مبارزۀ فلسطینی ها بوده و به نحوی ددمنشی های اسراییل را موجه می نمایاند.

در سراسر دورانی که رهبران فلسطین دست به دامان امریکا و غرب شده اند٬ فلسطین بازنده بوده است و امروز فلسطینی ها مالک تنها ۲۲ درصد خاک خود هستند.

مقاومت قهرمانانه توده های فلسطینی با همه خیانت های دولت های دست نشانده عرب برای نزدیک به سه دهه الهام بخش مبارزات مردمی در سراسر جهان است. رهبرانی چون جورج حبش که به نبرد خلق باور داشتند٬ سکاندار این مبارزات بودند و شاعر نامداری چون محمود درویش زبان همین مبارزۀ غرور آفرین بود. هنگامیکه عرفات یکجا با اسحاق رابین معاهدۀ صلح «اسلو» (سند تسلیم فلسطین به اسراییل) را در سال ۱۹۹۳ امضا کرد محمود درویش او را «سلطان احتضار» نامید و گفت «تاج و تختت جسد توست».

امریکا که همیشه به بازوی نیروی نظامی اش و به بهانۀ دفاع از آزادی در کشورهای فقیر مداخله کرده است در حالی در برابر حق عضویت فلسطین می ایستد و حمایت بی قید و شرط خود را از اسراییل اعلام می دارد که جت های جنگی اش مصروف بمباردمان شهرهای لیبی می باشند تا برای مردم آن کشور «آزادی» به ارمغان بیاورد.

در تازه ترین مورد از مداخلات «بشر دوستانه» هفتاد هزار تن در لیبی کشته و یکی از آبادترین و ثروتمندترین کشورهای شمال افریقا به ویرانه ای چون کابل 1372 مبدل گردیده است. کشتار هزاران تن کارگر فقیر سیاهپوست که در لیبی مشغول کار بودند و قتل فجیع معمر قذافی و پسرش به دست اوباشان تا دندان مسلح به عوض محاکمه دیکتاتور پیشین نشان داد که از این بهارآوران عرب تنها انتظار خار باید داشت نه اینکه به ابتدایی ترین  ارزش های انسانی احترام بگذارند.

کشورهای عربی، ترکیه و ایران از مسئلۀ فلسطین همیشه استفادۀ ابزاری کرده اند. کشورهای عربی قلاده بند امریکا اصلاً جرئت رویارویی با اسراییل را ندارند و ترکیه در حالی سنگ حمایت از فلسطین را به سینه می کوبد که از روابط کامل دیپلوماتیک و نظامی با اسراییل دل کنده نمی تواند. ایران هم که از «شیوۀ مدیریت جهانی» به دست شیطان بزرگ ناخرسند است تا «آخرین قطره خون فلسطینی ها با اسراییل خواهد جنگید»؛ احمدی نژاد که بر سر چاه جمکران اسراییل را دُن کیشوت وار از روی نقشه دنیا محو می کند در بیانیه اش در مجمع عمومی سازمان ملل مطرح شدن عضویت فلسطین را گامی به جلو دانست و همین.

خلق فلسطین با احیای سنن مبارزاتی بی امان خویش سرانجام به آزادی از چنگال اشغالگران اسراییلی دست خواهند یافت نه با التماس و درخواست در مجامعی که در انحصار کشورهای امپریالیست و زورگویان است.

آسیا او د امریکې ښکیلاکي سیاست

په پانګواله رژیمونو کې هڅه کیږي چې هر څو موده وروسته له لاسه تللی توازن له سره ټینګ شي او د دې ټینګیدلو لپاره په صنعت کې له بحران او په سیاست کې له جګړې پرته بله وسیله نشته او دا جګړه ده چې د خصوصي مالکیت وده تضمینوي او د ښکیلاکي سیاست د پلي کیدو لپاره مهم او اړین شرط ګڼل کیږي.

د امریکې اوسنی خونړی جګړه ایز سیاست او دننه په هیواد کې بحران او کړکیچ په څرګند ډول د دې وینا منځپانګه تائیدوي او له همدې امله دی چې امریکې له کلونو راپدیخوا آسیا د خپلو ښکیلاکي ګټو لپاره د هدف په توګه ټاکلې او د همدې هدف د حصول لپاره یې په تیرو شپیتو کلونو کې پر آسیا د ولکې اچولو لپاره په کراتو اقدام کړی او د دې اقداماتو لړۍ په تیرو لسو کلونو کې یو ځل بیا په امریکې او اروپا کې د اقتصادي کړکیچ له زیږیدنې سره سم د افغانستان او عراق په جګړو کې ادامه موندلې ده چې د امپریالیستانو د اقتصادي ګټو له «توازن» او «انډول» سره نیغ په نیغه اړیکې لري. له هغه ځایه چې پانګوالیزه اقتصاد تل له انارشیزم سره مل وي نو دا انډول هم هیڅکله نه تر لاسه کیږي او ښايي نړۍ په امپریالیستي پیر کې د جګړو پرله پسې او دوامداره لړۍ تجربه کړي، ځکه چې د پانګوالو زبرځواکونو تر منځ د نړۍ د ویشلو په موخه جوړجاړی موقتي بڼه لري او تاریخ ښودلې ده چې پانګوالان نشي کولای نړۍ بی له زوره او جګړې وویشي. 

امریکا هم د دې لپاره چې نړۍ یو ځل بیا وویشي او هغو ګواښونو چې د مخ په ودې هیوادونو د سر راپورته کولو له امله یې «انډول او توازن» ټکنی کړی، له منځه یوسي، له خپلو اروپايي متحدینو سره د «جوړجاړي» سیاست په اډانه کې د آسیا لاره ونیوله او په دې وروستیو کې یې فرانسه، انګلیس، آلمان او ایټالیا پریښودل چې د «توازن» لپاره پر لیبیا یرغل وکړي او دغه هیواد په کنډواله بدل کړي.

امریکې د آسیا د ښکیلاک په موخه، لومړی په افغانستان او بیا پر عراق باندې د یرغل له لارې د خپلې ستراتیژۍ لومړني پړاونه پیل کړي دي او له هماغو لومړیو ورځو څخه نه یوازې د افغانستان او عراق زیارکښه ولسونه بلکې د نړۍ ټول ولسونه په دې ښه پوهیدل چې دا یرغل او جګړه نه د «حق او عدالت» او «ترهګرۍ ضد» جګړه، بلکې هماغه اقتصادي ناورین دی چې د کړکیچ په بڼه یې سر راپورته کړی او باید په سیاست کې د جګړې په توګه مخې ته لاړ شي، څو «له لاسه تللی توازن» تر لاسه او کورني کړکیچونه آرام کړای شي.

سره له دې چې د دې جګړې ماهیت او د افغانستان او عراق نیواک په څرګنده توګه معلوم وو، خو بیا هم ځینې «روڼ اندي» په ناآګاهانه ډول د پانګوالۍ هغو تبلیغاتو لکه «آزادي بخښونکې جګړه»، «ملي جګړه»، «د آزادۍ جګړه»، «د بشري حقونو جګړه» او... تر اغیزې لاندې راغلل چې بورژوازي یې تل د خپلو ښکیلاکي جګړو لپاره بیانوي. خو ځینو په دې مزخرف استدلال سره چې ګویا دا جګړه د ملګرو ملتونو د امنیت شورا په دستور تر سره کیږي، نه د امریکا؛ په آګاهانه ډول یې دا ښکیلاکي جګړه تر شپږو – اوو کلونو پورې د اشغال پر ځای «مداخله» وګڼله او ويې ښودله چې د مخکښتیا ادعاګانې یې هسې د دوړو باد دی!!

د امریکا د بهرنیو چارو وزیرې، هیلري کلنټن، وروستۍ لیکنه چې د سږکال په نوامبر میاشت کې د «فارن پالیسي» له لارې خپره شوه او په حاشیه ای عنوان کې یې لیکل شوي «د سیاست راتلونکی په آسیا کې ټاکل کیږي» څرګندوي چې په آسیا او په ځانګړي توګه په افغانستان او عراق کې د دې امپراتورۍ شتون نه د «مداخلې» او نه هم «د تروریزم ضد جګړې» بڼه لري، بلکې هغه ښکیلاک سیاسي – اقتصادي دی چې دا امپراتوري یې د خپل تداوم لپاره ضروري ګڼي.

میرمن کلنټن په دې مقاله کې لیکي چې په تیرو لسو کلونو کې موږ په افغانستان او عراق کې خپلې ډیرې سرچینې په کار واچولې خو باید په راتلونکو لسو کلونو کې د دې موخې لپاره چې چیرې خپل وخت او انرژي وکاروو او څرنګه پر خپلې پانګه اچونې، ډیپلوماسۍ، اقتصادي او ستراتیژیکو چارو په پراختیا باندې تمرکز وکړ باید په جدي توګه کار پیل کړو. همدا ډول هیلري کلنټن - سره له دې چې وايي د امریکا راتلونکی په عراق او افغانستان کې نه ټاکل کیږي- خو په دې هیوادونو کې د خپل دولت لګښتونو ته په اشارې سره وايي چې ځینې امریکاییان دا دریځ لري چې امریکا نباید د خپلو کورنیو چارو پر ځای ډیره په بهرنیو چارو کې اخته وي خو هغوې غلط فکر کوي او باید په دې پوه شي چې په بهر کې د امریکا اخته کیدل، د امریکې کورني اقتصادي او امنیتي چارو سره نیغ په نیغه اړیکه لري. نو ښايي امریکا بهر پاتې شي څو خپلې کورنۍ ګټې خوندي کړي، ځکه په اوسني شرایطو کې د آسیا پراخ بازارونه، سیندلارې او د پانګې اچونې فرصتونه هغه څه دي چې امریکاییانو ته په بی ساري ډول وخت ورکوي له هغوې څخه په خپله ګټه کار واخلي.

هیلري کلنټن زیاتوي چې همغسې چې آسیا د امریکا لپاره جدي او حیاتي ضرورت ګڼل کیږي، د امریکا شتون د آسیا لپاره هم ضروري دی او په زغرده لیکي چې امریکا یوازینی هغه قوت دی چې په سیمه کې د خپلو متحدینو ډیره پیاوړې شبکه لري. خو دا وزیره د آسیا له ګټو څخه یوازې هغه ۳۵۰ زره آسیايي محصلینو ته اشاره کوي چې دا وخت په امریکا کې په تحصیل بوخت دي. هغه لیکې چې دا وخت په چین کې د امریکا د پانګوالو ۵۰ ملیارده ډالره پانګه اچونه د امریکې په ګټه ده؛ هند او اندونیزیا هغه دوه «دموکراسیانې» دي چې کولای شي د امریکې د اقتصاد لپاره ګټورې تمامې شي؛ امریکې تیر کال پاسیفیک سیمې ته ۳۲۰ ملیارده ډالره صادرات درلودل چې د دې صادراتو له امله په امریکا کې ۸۵۰ زره نوی دندې رامنځته شوي او د اوباما د اقتصادي سیاست پر اساس باید تر ۲۰۱۵ کال پورې د امریکې صادرات دو چنده شي او د نویو سوداګریو زمینې په آسیا کې ولټول شي؛ د امریکا سوداګر او پانګوالان د آسیا په متحرکو مارکیټونو کې د پانګې اچونې فرصتونه موندل او زموږ د صادراتو پراختیا ډیره با اهمیته ګڼي؛ جنوبي کوریا به په راتلونکو پنځو کلونو کې د امریکا په صادراتي مصرفي توکو تعرفه ۹۵٪ راټیټه کړي چې دا کار به ۷۰ زره دندې په امریکا کې رامنځته کړي او د امریکا صادرات به دې هیواد ته ۱۰ ملیارده ډالرو ته لوړ شي. دا وخت د امریکا د ګټو لپاره ۵۰ زره سرتیري په جاپان او جنوبي کوریا کې میشت دي، نو د دې ګټو په پام کې درلودلو سره نه ښايي چې موږ په شا شو، باید مخې ته ولاړ شو او هغه فرصتونه چې یوویشتمې پیړۍ موږ ته په آسیا کې راکړي، له هغې باید د امریکا په ګټه کار واخلو.

هیلري کلنټن بالاخره لیکي چې په بهر کې د امریکا شتون شپږ موخې لري: د امنیتي دوه اړخیزه متحدینو پیاوړتیا، د چین په شمول د مخ په ودې هیوادونو سره د تعلقاتو ژورتیا، په سیمه ایزو څو اړخیزه نهادونو کې شتون، د سوداګرۍ او پانګې اچونې پراختیا، د پراخه نظامي شتون قانونتیا او د دموکراسۍ او بشري حقونو پرمختیا.

او دا شپږ موخې که په دقیقه توګه وڅیړل شي، له ښکیلاک څخه تشې نه دي او که د نړۍ په هره سیمه کې پلي شي د دې ښکارندويي کوي چې هغه هیواد د ښکیلاک په لاس کې دی. دا موخې څرګندوي چې د «تروریزم »، «دموکراسي او بشري حقونو»، «عدالت او هوساینې» شعارونه یوازې عوامفریبي ده. حال دا چې اصلي او محوري سیاست د آسیا نیول دي او وروسته له دې دا آسیا ده چې د امریکا د امپراتورۍ تداوم او راتلونکی ټاکي او واقعیتاً دمګړۍ زموږ هیواد د دې تداوم محوري سیمه ده چې باید د پوځي اډو او دایمي شتون («د پراخ نظامي شتون قانوني کیدل») له لارې د دغې ستراتیژۍ په خدمت کې وي.

والستریت را اشغال کنید!... کارگران سراسر جهان متحد شوید!

این شعار های صدها هزار فرودست بیکاری است که در کانون امپریالیزم جهانی، نیویارک ایالات متحدۀ امریکا سر داده میشود. گویی سوسیالیزم این بار در قلب تسخیر ناپذیر بورژوازی، کانون الیگارشی مالی در والستریت، نماد سرمایه داری امریکا زاده میشود. از ماه سپتمبر بدینسو جنبش اعتراضی فرودستان ایالات متحده زیر نام اشغال والستریت در اکثر شهرهای این کشور به راه افتیده و این راهپیمایی ها و اعتراض ها به حدی جدی است که سبب تنش ها میان بزرگان بورژوازی امریکا شده و دو حزب دموکرات و جمهوریخواه در پی یافتن چارۀ آن برآمده اند. اما آنگونه که دیده میشود، فرودستان ایالات متحده این بار جدی اند و حداقل تا حال نشانه ای از عقب نشینی دیده نمیشود.

ماجرا از کجا آغاز شد؟

با آغاز بحران اقتصادی در سال 2008 و ادامۀ تدریجی آن تا سال 2010، دولت امریکا با واریز کردن پولهای هنگفت به بانک ها و شرکت های بزرگ آنها را از خطر ورشکستگی نجات داد. اما در عوض دولت امریکا مالیات ها بر شهروندان عادی این کشور را بیشتر ساخت و خدمات اجتماعی کاهش یافت و زمینه های اشتغال از مردم گرفته شد که در نتیجه بسیاری از کارگران به خیل بزرگ بیکاران افزوده شدند. به عبارت دیگر تلاش دولت امریکا برای نجات فرودستان از فقر و بیکاری نبود، بلکه برای زنده ماندن بانک ها و شرکت های بزرگ بود. اما این کار منجر به گسترش و افزایش نارضایتی شهروندان فرودست و سرانجام انفجار مدنی شد. این موج نارضایتی در چهل سال گذشته بی سابقه بوده است.

امریکا که بزرگترین اقتصاد دنیا را دارد، یکی از قرضدارترین کشورهای جهان است و در چند سال اخیر فقر و بیکاری در میان اکثریت فرودست امریکا به گونۀ سرسام آوری گسترش یافته است. به اساس آمارها هم اکنون نخستین اقتصاد جهان 14 میلیون نفر بیکار دارد، 50 میلیون نفر بیمۀ صحی ندارند و 46.2 میلیون شهروند امریکایی نیز زیر خط فقر به سر می برند. اما بورژوازی امریکا که یک درصد از مردم این کشور را تشکیل میدهد (42 درصد ثروت امریکا در اختیار یک درصد سرمایه دار است و 80 درصد مردم این کشور صاحب تنها ۱۳ درصد ثروت هستند.) دولت امریکا بدون توجه به چالشهای یاد شده هر روز حریص تر شده و به منابع تازه و سرشار کشورهای جهان سوم چشم دوخته تا دست به چور و چپاول آنها بزند و در صورت سرکشی همانگونه که در لیبیا شاهد بودیم کارزار نظامی به راه می اندازد و ماشین جنگی اش (ناتو) نیز وارد عمل میشود و امریکا برای تداوم آقایی بر جهان، تجاوز امپریالیستی به این کشورها را مدیریت می کند. 

افزون بر بحران اقتصادی روان، جنگ امریکا در افغانستان و عراق نیز باعث شده تا شکیبایی فرودستان ایالات متحده که در زیر گرزهای خطرناک و سهمگین امپریالیزم رسانه ای توان کمتری برای برامد سیاسی مستقلانه دارند، پایان یابد یا دست کم یخ کسالت فرودستان امریکایی اندک اندک آب شود. 

جوانان امریکایی با گردهمایی در روز هفدهم سپتمبر سال روان در شهر نیویارک، نزدیک والستریت، قلب مالی امریکا که بزرگترین بازار سهام این کشور را در خود جا داده است، نخستین مایه های جنبش اشغال والستریت را پایه گذاری کردند اما حالا این جنبش تمام امریکا را فراگرفته و صدها هزار تن به آن پیوسته اند و هر روز گسترش امیدوارکننده ای پیدا می کند که این برای جنبش های رهایی بخش جهان خبر خوشی است. 

همزمان با این، معترضان در بیشتر از 80 کشور جهان نیز به پشتیبانی از جنبش اشغال والستریت برخاسته و شعارهای بورس لندن را اشغال کنید!، توکیو را اشغال کنید!، فرانکفورت را اشغال کنید!، و... سر دادند.

 

همین مسئله سبب شده تا شخصیت های مشهور امریکا که در مبارزه با امپریالیزم نام دارند، به ویژه نوام چامسکی زبان شناس و نویسندۀ مشهور امریکایی که از منتقدان سرسخت نیولیبرالیزم است، از این جنبش اعلام حمایت کنند. مایکل مور فیلمساز مشهور امریکا و سازنده فلم معروف فارنهایت ناین الیون نیز پشتیبانی اش را از جنبش اشغال والستریت اعلام کرده است. اسلاوی ژیژک فیلسوف چپ اسلوونیایی هم با حضور در جمع معترضان در نیویارک طی یک سخنرانی از آنان خواست تا عقب نروند و برای نابودی سیستم سرمایه داری همچنان مبارزه کنند.  

بسیاری از رهبران این جنبش که خود را باورمند به اندیشۀ چپ میدانند، میگویند، آنان علیه سرمایه داری جهانی و امپریالیزم امریکا مبارزه می‏کنند و خواستار تقسیم عادلانۀ ثروت، پایان جنگ و بیعدالتی هستند. بنابر این هدف جنبش اشغال والستریت به چالش کشاندن نفوذ اقتصادی و سیاسی والستریت و مبارزه با سیستم اقتصادی سرمایه و کنترل زندگی شهروندان از سوی آن است. این جنبش به نابرابری های اقتصادی و اجتماعی، فقر، بیکاری، جنگ های امپریالیستی و افزایش بودجۀ دفاعی (ایالات متحده نزدیک به 800 پایگاه نظامی در سراسر جهان دارد و بودجۀ نظامی سالانۀ آن 800 میلیارد دالر است)، قرض دانش آموزان، بالابودن مصارف تحصیلات، بلند بودن هزینۀ خدمات صحی، تبعیض در مالیات دهی و سرانجام نظام سرمایه داری معترض اند و خواهان دگرگونی آن هستند. 

به باور آنان این سیستم دیگر کارایی ندارد و باید عوض شود. به باور رهبران این جنبش یکی از عوامل بسیاری از نابسامانی ها و نابرابری های اجتماعی در امریکا و جهان، والستریت است. لذا نبرد با آن به چالش کشاندن دیکتاتوری جهانی امپریالیزم و گام برداشتن برای یک زندگی صلح آمیز و برابر است. 

با اینهمه آیا جنبش اشغال والستریت منجر به تغییرات جدی در امریکا خواهد شد؟ آیا این جنبش به بهار امریکایی منجر میشود؟ و یا هم «اشغال والستریت» زمین گیر خواهد شد؟

هر حرکت اجتماعی برای بقای سیاسی اش باید پایۀ مادی داشته باشد و از رهبری قوی و گستردگی بهتری برخوردار باشد. آنچه جنبش اشغال والستریت ندارد، رهبری درست و سالم است. این حرکت به پیروی از «بهار عربی» راه اندازی شده و به خشونت باور ندارد و میخواهد به گونۀ مسالمت آمیز خواستهایش را مطرح کند و رهبری در آن افقی است نه عمودی. افکار و اندیشه ها نیز حزبی نه بلکه فردی است. همانگونه که در ایران، تونس، مصر و لیبیا دیدیم حرکت های آزادیخواهانۀ توده های فرودست که فاقد رهبری واحد انقلابی بودند از سوی ارتجاع سیاسی و نیروهای وفادار به امپریالیزم مورد دستبرد قرار گرفتند و بیشترین استفاده را آنان کردند. جنبش فاقد رهبری انقلابی، سرانجام مؤثریتی برای خیزشگران آن ندارد و چیزی جز دنباله روی از توده ها نیست. در حالیکه جنبش انقلابی برای پیشتاز بودن نیاز به رهبری پیشاهنگ دارد. 

یکی از دلایلی که سبب شده تا بهار عربی صرف به تغییر کمی منتج شود نه تغییر کیفی همین است. بهار عربی در کشورهای تونس، مصر و لیبی مهره های سیاسی را آنهم در سطح بورژوایی جاگزین کرد و دیکتاتوری هار سرمایه داری را به دیکتاتوری نرم و دموکراتیک مبدل کرد. حتا در مواردی میتوان گفت که بهار عربی زیان های جدی را نیز بر کشورهای متاثر وارد کرده و می کند. اما در مجموع باید به بیداری عرب شادباش گفت، زیرا بهار عربی آغازگر تحولات مثبتی در جهان شده است.  

   

جنبش اشغال والستریت بیشتر به طبقه متوسط مربوط است، طبقه ای که یکی از ویژگی های آن تزلزل سیاسی است. تا کنون این حرکت نتوانسته با طبقۀ کارگر که در رأس تولید قرار دارد و نیروی عمدۀ انقلاب ضد سرمایه داری است، پیوند ارگانیک داشته باشد. نقش و حضور پرولتاریای امریکا نیز در این جنبش کمرنگ می باشد. 

دل نگرانی ها نسبت به فرجام پیروزمندانۀ جنبش اشغال والستریت بسیار است. نبود سازماندهی قوی و حضور کمرنگ پرولتاریا در آن سبب شده تا بورژوازی کمتر به خواستهایش توجه کند و رسانه های امپریالیستی نیز جنبش اعتراضی را کمتر تحت پوشش قرار داده است. اما با در نظرگیری اعتراض هایی که هم اکنون در امریکا، انگلستان و سایر کشورها جریان دارد، و با توجه به استمرار حرکت های اعتراضی نمی شود گفت که این جنبش منجر به تغییراتی نخواهد شد.

جنبش اشغال والستریت به گفتۀ بسیاری از آگاهان مهم ترین رویداد زمانۀ ماست و سبب شکاف های جدی در سیستم سرمایه داری جهانی شده و برخی ها آن را با فروپاشی دیوار برلین و سقوط امپراتوری شوروی مقایسه می کنند.

هرچه باشد، تداوم این جنبش و جهانی شدن آن نشانه های جدی از زمین لرزۀ بزرگی است که با ادامۀ بحران سرمایه داری در اروپا و امریکا عینی تر شده می رود و امیدواری ها نسبت به نابودی کاپیتالیزم که ده ها سال پیش دیگر کارایی اش را از دست داده بود، بیشتر می شود. انسان به دنیای تازه ای نیاز دارد که در آن فرصت شادابی و شکوفایی باشد، فرصت هایی که امپریالیزم از ما گرفته است، فرصت هایی که همه روزه در چنبرۀ ماشین بورژوازی، برای بورژوازی به هدر میرود. جهان دیگری ممکن است، جهان دیگری باید ساخت. ایجاد جهان نوین به تلاش و ارادۀ انسانی نیاز دارد.