پيام تسليت

هيئت تحريريۀ «پيشرو» حادثۀ تروريستی روز سه شنبه 15

قوس را كه در آن ده ها تن از هموطنان بی گناه ما كشته و

زخمی شدند، به شدت تقبيح نموده، به خانواده های بازماندگان

تسليت گفته و خود را در غم و اندوه شان شريك مي داند.  

زمستان می آید، گرسنگی در راه است

در حالیکه پس از یورش نیروهای امپریالیستی میلیاردها دالر به افغانستان سرازیر شده و دولت کرزی و غرب همه روزه از دستاوردها و پیشرفت های چشمگیر اقتصادی، سیاسی و فرهنگی داد میزنند، افغانستان با گذشت هر روز در باتلاق فقر، بیکاری و ناامنی بیشتر فرو می رود. تازه ترین گزارش آکسفام، نهاد امدادرسان بریتانیایی نسبت به بحران بزرگ غذایی در کشور که به دلیل خشک سالی ها روی خواهد داد هشدار میدهد. به اساس بررسی های این نهاد 3 میلیون نفر در 14 ولایت کشور با خطر گرسنگی روبرو اند. آکسفام میگوید، سیلاب ها سبب از میان رفتن کشتزارها شده و ناامنی نیز چالشی است که مانع فعالیت سازمان های کمک رسانی به آسیب دیدگان میشود. تهدیدها از بروز بحران گستردۀ غذایی به حدی است که وزارت زراعت فراخوان جهانی داد و از کشورهای کمک کننده خواست به دادش برسند. به اساس ارزیابی این وزارت، 400 هزار خانواده با کمبود موادغذایی مواجه بوده و 600 میلیون دالر را برای مقابله با گرسنگی تقاضا کرده است. وزارت صحت عامه نیز از افزایش بیماری های گوناگون نگرانی دارد و 22 میلیون دالر را برای مبارزه با آن از کشورهای کمک کننده خواسته است. به گفتۀ مقامهای دولتی هم اکنون چهار تا پنج میلیون تن در کشور زیر خط فقر قرار دارند.

فقر و گرسنگی در حالی میلیون ها شهروند افغان را تهدید می کند که زمستان در راه است و مسیرهای مواصلاتی مناطق سردسیر کشور مانند ولایت های بدخشان، بامیان، غور و دایکندی برخی اوقات در ماه دوم فصل خزان به دلیل برف باری ها مسدود میشود.  

این چالش همه ساله به ویژه در فصل سرما بیشتر دامنگیر کشور میشود و قربانیان آن رنجبران بیچاره و فقیری اند که پول زندگی یک شبانه روز شان را ندارند، نه آنانیکه در بلند منزلهای مجلل و با مجهزترین امکانات لم داده اند و به فکر استثمار هرچه بیشتر کارگران و سایر رنجبران هستند. دولت کرزی که همه ساله میخواهد با وعده و وعیدهایش زحمتکشان را فریب دهد امسال نیز دست به کار شده و کارزار فراخوان راه انداخته است اما سال نیکو از بهارش پیدا است. زیرا دولت ثابت کرده که در چنین مواردی چقدر بی کفایت و ناتوان است و همین حالا قضیه از چندین جهت می لنگد. صرف نظر از اینها، در صورت رسیدگی عاجل سازمانهای امدادرسانی نیز کمک ها در گام نخست به آنانیکه واقعاً نیازمند اند نمیرسد و به چنگ معامله گران و دست اندرکاران فساد می افتد، و دیگر اینکه کمک ها زمانی خواهد رسید که دیگر بحران فراگیر شده و به آسانی قابل مهار نیست. 

باری، نگرانی ها از بحران غذایی و یورش گرسنگی در حالی مطرح میشود که اقتصاد کشور به سوی خصوصی سازی در حرکت است و از سوی دیگر کمپنی های فراملیتی امپریالیستی برای چاپیدن معادن کشور در رقابت اند و مقامهای حکومت کرزی نیز در فساد و آلودگی غرق شده و در فکر پر کردن کیسه های خود هستند و هم و غم اندکی نیز در مورد 3 میلیون انسانی که با تهدید گرسنگی روبرو اند، ندارند.

یکسو انسان از فرط گرسنگی و فقر فرزندانش را می فروشد، علف میخورد، به فحشا کشانده میشود، برای پیداکردن لقمه نانی به کشورهای دور و نزدیک مهاجرت می کند، انتحاری میشود، به مافیا و طالبان مسلح می پیوندد اما آنسوتر یک اقلیت کوچک بر دارایی 95 درصد توده های فرودست لم داده و هر روز چاق تر شده و هرچه بیشتر به شیره کشی رنجبران می پردازد.

یکسو فقر و بی روزگاری بیداد می کند و سوی دیگر از دسترنج کارگران و فرودستان بلند منزل و ویلا ساخته می شود. در چنین شرایط و روزگاری است که نیاز طرد چنین مقامات و چنین دولت هایی حس می شود. پرولتر و رنجبر نباید دست تضرع بلند نمایند و یا از رژیمی که حامی منافع آنان نیست چیزی بخواهد. این رژیم از کارگر نیست که به او نان، کار، خانه، لباس و عزت دهد، این رژیم از فرودستان نیست که آنان را بیمه کند. مردم به رژیمی نیاز دارند که از آنان باشد و به وسیلۀ خود شان رهبری و مدیریت شود.

ستراتیژیک تړون، «ملي حاکمیت» که ملي اسارت؟

لس  کاله کیږي چې افغانستان د بهرنیانو په ولکه کې دی او دا وخت د ۴۹ هیوادونو نږدې ۱۵۰ زره سرتیري وسله په لاس، زموږ ولسونه وژني، پر کلیو او بانډو مو بمباري کوي او له هیڅ ډول جنایت څخه ډډه نکوي؛ ان تر دې چې د افغان زیارکښو پرګنو مرګ او بیا ورباندې ملنډې او له جسدونو سره یې لوبې او د سپکاوي په توګه له هغوې سره عکس اخیستنه د دې جنایتکارانو ورځنۍ بوختیا جوړوي.

امریکا د نړیوالې امپراتورۍ په توګه د ۲۰۰۱ کال د اکتوبر په اوومه نیټه زموږ پر هیواد یرغل وکړ او په مستقیم او ښکاره ډول یې زموږ ټاټوبی په ښکیلاکمینه بدل کړ. که څه هم دا یرغل د «ترهګرۍ ضد جګړه»، «بشري حقونو» او «دموکراسۍ» په پلمه تر سره شو، خو په اصل کې د امریکې له هغه آسیايي ستراتیژي سره تړاو لري چې د خپلې امپراتورۍ د پراخوالي لپاره یې د پلي کیدو په حال کی ده. امریکا د دې لپاره چې د «وال سټریټ اشغال کړئ» فریادونه دننه په کور کې غلي کړي او د بیوزله زیارکښو ولسونو د وینو په زبیښلو لا ګټه تر لاسه کړي، بله هیڅ لاره نلري، مګر د استعمار ناوړې، خونړۍ او له جنایتونو ډکه لاره. د همدې موخې لپاره، امریکې زموږ پر هیواد برید وکړ او له یوې لسیزې وروسته، اوس د دویمې لسیزې (د میشته کیدنې لسیزې) په درشل کې ده او ښایي دا میشته کیدنه «قانوني» کړي، چې د همدې کار لپاره یې له ډیرې مودې راپدیخوا د افغانستان له اوسني دولت سره د اوږدمهال ستراتیژیک تړون د لاسلیک کیدنې تبلیغات پیل کړي دي.

د افغانستان د دولت لوړپوړي چارواکي، تنظیمي جنګ سالاران، سرکاري تکنوکراتان، مدني ټولنه او فرمایشي «کارپوهان» چې د «نړیوالې ټولنې» او په ځانګړي توګه د امریکا «دوستان» دي، «د هیواد د ملی حاکمیت»، «د ګاونډیو د لاسوهنې د مخنیوي» او «نړیوالې ټولنې ته د اړتیا» تر شعارونو لاندې په یوه خوله او په ښکاره توګه له امریکا سره د اوږدمهاله ستراتیژیک تړون د لاسلیک کولو غوښتونکي دي. د امریکا د ګټو خوندیتوب او د «دوستانو» د دایمي منافع تضمین د دې تړون اصلی منځپانګه ده، له همدې امله د حامدکرزي دولت د لومړنۍ هڅې په توګه د لړم په ۲۵ مه، ۲۰۳۰ کسان چې ټول د دې ستراتیژیک تړون د لاسلیک کولو مینان وو، راغونډ کړل او ګډونوالو د «ملي حاکمیت تر نامه لاندې» په ۷۶ مادو کې «مشورې» وړاندې کړې او د دې لپاره چې امریکا «زمریان» وساتي، امریکې ته یې د «پوځي تاسیساتو» (پوځي اډو) د ورکولو پریکړه وکړه، چې عملاً د هیواد د پلورنې بیه یې په کال کې یو ملیارد ډالر وټاکله!!! ټاکل شوې دا «مشورې» چې د ولسمشر لخوا منل شوې دي، د پارلمان لخوا تصویب او وروسته له هغې له امریکې سره ستراتیژيک تړون چې دمګړۍ ۹۰ سلنه یې بشپړه شوې، خو جزییات یې لا څرګند نه دي، لاسلیک شي.

د دې دودیزې جرګې پایله چې له لومړیو شیبو څخه له فرمایش سره مل وه، ټولو زیارکښو ولسونو ته څرګنده وه. هغه ولس چې هره ګړۍ په بمباریو کې وژل کیږي، کورونه یې تلاشي کیږي، اولادونه یې په اسارت کې ژوند کوي، ۹ میلیونه یې له لوږې او فقر سره مخ دي خو بهرنیان ورته د اسارت په موخه مدرن او عصري زندانونه او جیلونه جوړوي او خویندې او میندی یې په سپو داړل کیږي، منطقاً نشي کولای له داسې ستمګرو سره د «اوږدمهاله دوستۍ» لاس ورکړي. دا کار یوازې هغه کسان کولای شي چې د بهرنیو په شتون کې په ناز او نعمت کې ژوند کوي، مقام ته رسیږي، سرکاري ګوندونه جوړوي، ائتلافونه رامنځته کوي، پانګې اچوي، د خلکو شتمني لوټي، انجوګانې لري، بانکونه جوړوي، ښارګوټي لري، له دې یا هغه سفارت سره دوستي لري، د بهرنیو چارو وزیران یې سفارتونو ته رابلي او...

د افغانستان زیارکښه او نیستمن ولس د تاریخي تجربو په رڼا کې په دې ښه پوهیږي چې هیڅ استعمارګر، هیڅ بهرنی هیواد او هیڅ بهرنی دولت نشي کولای په خپل شتون، په «پوځي تاسیساتو»، په پوځي اډو او په «اوږدمهاله ستراتیژیک تړون» سره هغوې ته آزادي، هوساینه، ځمکنۍ بشپړتیا، خپلواکي، هوساینه او ښیرازه ژوند ورپه برخه کړي، دا یوازې ولسونه دي چې کولای شي د استبداد او استعمار بلاګانې په خپلو لاسونو تري تم کړي. هر هغه څوک چې د دې پر ځای چې ولسونو سره مرسته وکړي څو ژر تر ژره دا بلاګانې په ګونډو کړي، په بیلابیلو عباراتو او جملو هڅه کوي دا دوه بلاګانې سینګار کړي، هغه غلام ته پاتې کیږي چې پر خپلې غلامۍ ویاړي.

 یو انقلابي او ولسي لیکوال او لارښود لیکلي دي: «هیڅوک د دې لپاره ګناهکار نه دی چې برده نړۍ ته راغلی دی، خو هغه برده، چې نه یوازې د خپلې آزادۍ لپاره کوښښ نه کوي، بلکې خپله برده ګي موجه ګڼي او هغه ته زیب او زینت ورکوي، هغه پست فطرته نوکر دی چې طبعاً په انسان کې د قهر او کرکې او سپکاوي حس راپاروي.»

نو د دې لپاره چې له برده ګۍ څخه خلاص شو، باید د خپلې آزادۍ لپاره کوښښ وکړو او په سینګار شویو عبارتونو او غولونکو جملو برده ګي سینګار نه کړو، که چیرې هر څوک داسې وکړي، ولسونه حق لري هغه ته په کرکه وګوري، سپکې سپورې ورته ووايي او د پست فطرته نوکر په توګه یې ورټي، تحقیر یې کړي او د قهر په لمبو کې یې وسوځي!