فدرالیست ها، تجزیۀ افغانستان را مگر به خواب ببیند

فدرالیزم به نظامی گفته می شود که مسئولین امور در سیاست ها و فعالیت های داخلی خود مستقل و آزاد بوده و دارای هویت مستقل فرهنگی، اجتماعی می باشند. این نوع نظام ها صلاحیت برگزاری انتخابات پارلمانی و شوراهای شهری را دارا می باشد و بالاخره نظام های فدرالی صاحب قوای مقننه، قضائیه و اجرائیۀ مستقل می باشند؛ اما در سیاست های خارجی از دولت مرکزی پیروی نموده، از پول واحد استفاده کرده و قوای نظامی واحد برای دفاع از مرزهای آن در کل کشور آمادۀ دفاع است. در این نظام ها از قانون واحد که به نام قانون اساسی یاد می شود، اطاعت صورت گرفته و بودجۀ عمومی سالانۀ خود را از دولت مرکزی به دست آورده و در چارچوب آن می توانند در محدودۀ صلاحیت های خود، مصارف داخلی خود را تنظیم نمایند. 

اتحاد بین ایالت ها نه بر مبنای جبر و فشار، بلکه با رضایت و نظر به ضرورت صورت گرفته و تلاش می شود تا ایالت ها با مساعی مشترک نیازهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، علمی وغیره را تکافو نموده و با اتحاد و اتفاق در مقابل هجوم و تجاوز همسایه ها و بیگانگان و دست درازی امپریالیست ها مقابله و مبارزه نمایند.

طرح فدرالیزم در کشور ما بعد از لشکرکشی اشغالگران امریکایی و متحدان آن زیر نام «مبارزه علیه تروریزم و القاعده» توسط عده ای از انسان های معلوم الحال که زندگی سیاه سیاسی آنان برای توده های تحت ستم و فقیر ما اظهر من الشمس است، سر زبان ها گردید. این عده که تعداد شان در ابتدا از انگشتان یک دست بیشتر نبود، به کمک مالی و همکاری تخنیکی باداران خارجی خود توانستند در جریان ده سال گذشته عده ای از مردم ما را به سراب ببرند و با نشان دادن باغ های سرخ و سبز و با این استدلال که با روی کار آمدن نظام فدرالی، افغانستان گل و گلزار می گردد و نقطۀ پایان بر مشکلات و مصیبت های مردم گذاشته می شود، گلو دریدند، سیمینارها برگزار نمودند، میزگردها برگزار کردند تا «حقانیت» نظام فدرالی را به اثبات برسانند، اما غافل از اینکه شعارهای میان تهی و عاری از واقعیت آنان در شرایطی که کشور ما در خون غوطه می زند درد و رنج تا مغزِ استخوان مردم را می سوزاند، نه تنها به جایی نرسیده که حتی طراحان این نظام بین مردم ما به تجزیه طلبان شهرت یافتند. 

تجاوز سوسیال امپریالیزم شوروی، جنگ های تنظیمی، امارت قرون وسطایی طالبی و هجوم وحشیانۀ غربی ها، افغانستان را به یکی از بحرانی ترین کشورهای جهان مبدل نموده است. دهۀ گذشته فاجعۀ انسانی را در کشور ما به شدت افزایش داده است، با سرازیر شدن ملیاردها دالر به نام «کمک» خطرناکترین شکاف طبقاتی بین اکثریت توده های زحمتکش و فقیر جامعۀ ما و اقلیت کوچک سرمایه داران و انگل ها به وجود آورده است؛ بیشتر از 9 ملیون انسان زیر خط فقر زندگی می کند، 60 درصد نیروی کار کشور بیکار است و روزانه صدها نفر برای پیدا کردن شاقه ترین کارها به کشورهای ایران و پاکستان فرار می کنند. فساد گستردۀ اداری، گسترش روز افزون تن فروشی، جنایت های فجیع و وحشیانۀ نیروهای نظامی امریکا و متحدان آن، بی حرمتی به اجساد کشته شدۀ افغان ها و تجاوز به اطفال از سوی نظامیان اشغالگر، دزدی، قتل، اختطاف، حملات انتحاری، قاچاق مواد مخدر، حاکمیت اقتصاد مافیایی، وابستگی های رنگارنگ سیاسی و اقتصادی به خارجی ها و شغل «شریف» جاسوسی از جمله عواملی است که افغانستان را با گذشت هر روز به سوی تباهی می کشاند.

در چنین شرایطی، گلو پاره گی و تبلیغ برای نظام فدرالی در افغانستان جزء دامن زدن به بحران های موجود و تجزیۀ افغانستان به لقمه های کوچک برای بلعیدن آسانتر آن از سوی همسایه های طماع و «جامعۀ جهانی» چیز دیگری بوده نمی تواند. سازمان های جاسوسی منطقه مخصوصاً اطلاعات ایران و آی اس آی پاکستان تلاش دارند که روند فدرالیزم (تجزیه) را بیشتر از پیش توسط دست پرورده های خود تسریع نمایند تا با قطعه قطعه نمودن افغانستان، بهتر بتوانند به امیال شوم و دیرینۀ خود دست یابند.

فدرالیست ها باید بدانند که مردمان این سرزمین و این آب و خاک را قرن ها زندگی در کنار هم در صلح و دوستی چنان با هم گره زده است که هیچ جاسوس و خاینی نمی تواند آنان را به این سادگی از یکدیگر جدا سازد و افغانستان ویرانه را به سوی تجزیه سوق دهد. وضعیت موجود را نه فدرالیزم تغییر داده می تواند و نه «دموکراسی» خونین امریکایی. تا زمانی که نظام مردمی، آزادیخواه و مستقل از هر نوع وابستگی به خارجی ها در کشور به وجود نیاید و نیروهای مترقی و پیشاهنگ زحمتکشان قدرت را به دست نگیرند و تا زمانی که دست خارجی ها، وطنفروشان داخلی، جنایتکاران سه دهۀ اخیر و غلامان حلقه به گوش کشورها از افغانستان کوتاه نگردد، نه تنها وضعیت رقتبار و جهنمی مردم ما بهبود نمی یابد، بلکه هر روز بر درد، رنج، فقر، بیچارگی و بدبختی آنان افزوده خواهد شد.

افغانستان، د بردګانو هیواد

افغانستان څه باندې لس کاله وړاندې د «بشري حقونو د اتلانو» لخوا تر تیري لاندې راغی. له دې تیري سره جوخت د «دموکراسۍ» خونړۍ منګولې زموږ د ولسونو پر بدن ښخې شوې او پوره لس کاله کیږي چې له وژنې، بردګۍ، سپکاوي، اسارت، ځورونې او شکنجې پرته په دې ټاټوبي کې بل څه نه تر سترګو کیږي.

ماشومان د دې تیري او «بشري حقونو» لومړني قربانیان دي چې په ډیرې بیرحمۍ یا وژل کیږي، یا هم له لوږې او یخنۍ مري او یا هم د بردګانو په شان د زبیښاک ګرو په کارخانو او بټیو کې کار کوي؛ اوسني مِتیازن امریکايي سرتیري یې په بمباریو او ډله ایزو وژنو کې په قتل رسوي، طالبان ورته د انتحار واسکټ وراغوندي، جګړه ماران ورباندې جنسي تیری کوي او جنایت سالاره مافیايي واکمنې ډلې یې اختطافوي؛ د بیوزلۍ او فقر له امله په یخنۍ کې مري. په ټول هیواد کې دا مهال نږدې یو نیم میلیون ماشومان د «کار» هغه بردګان دي چې په وحشیانه او بیرحمانه ډول تر ستم او ظلم لاندې ژوند کوي. یوازې په کابل کې ۵۰ زره ماشومان د بردګانو په څیر د خښتو په بټیو کې د لوټمارو په لاسونو کې ښکیل دي او په داسې ناتار او بلوس کې ژوند تیروي چې د بهرنيو ټوپکوالو په پراخه شتون او د میلیاردونو ډالرو په لګښت سره، هغه د شرم او خجالت توره رټه ده چې د دې نیواک ګرو د تیري منځپانګه په ښه ډول بربنډوي. د دې بټیو کوچني کارګران چې اکثره یې له پنځه کلونو ډیر عمر نلري، سهار وختي مټې رانغاړي او د ماښام تر تورتم پورې خوله تویوي، کار کوي، ښکنځلي اوري او سپکاوی ورته کیږي. 

 د دې ماشومانو د ژوند او کار وضعیت دومره دردناک او له ناورین څخه ډک دی چې ان د فریدریش ایبرټ ټولنې رئیس فرانک هنتک هغه د «نړیوالې ټولنې» او د دې ټولنې دوست دولت ته د شرم وړ بللی دی. هغه وايی: «یوازې د پلازمینې په شل کیلومترۍ کې چې هلته زرګونه تنه ملي او نړیوال کسان د «بشري حقونو د دفاع» لپاره کار کوي، د شرم ځای دی چې څه باندې ۵۰ زره ماشومان د خښتو په بټیو کې د اسارت او مرییتوب لاندې دي او شاقه کارونه تر سره کوي.» د فرانک دا وینا په خپله څرګندوي چې د ټولو هغو بنسټونو، ټولنو او انجوګانو مشران او چلوونکي چې د «بشري حقونو» او د ماشومانو په نامه «د انساني مرستو» په بازار کې ګرم نڅیږي او ګډیږي، ټول هغه دروغجن او زموږ د زیارکښانو تیرایستونکي انسانان دي چې د خواري کښو او بیوزلو انسانانو په لوټ او تالان کې له «نړیوالې ټولنې» سره مل او ملګري دي او له همدې امله د دې «ټولنې» منندوی دي.

هغه راپور چې د فریدریش ایبرټ ټولنې خپور کړی، جوتوي چې په کابل او جلال آباد کې د بټیو ۶۵ سلنه کارګران ماشومان دي چې په کې ۵۸ سلنه هلکان او ۲۲ سلنه نور یې نجوني دي. دا کوچني کارګران په اونۍ کې ۷۰ ساعته کار کوي، په داسې حال کې چې د «کار قانون» (چې د پانګوالو او شتمنو په ګټه جوړ شوی) له مخې په اونۍ کې د کار ساعتونو حداکثر ۴۸ ټاکل شوي دي. دا په خپله ښکاره کوي چې د افغانستان اوسني قوانین د زیارکښانو او په ځانګړي توګه د کارګرانو په ګټه نه دي، ځکه کومه اجراييوي بڼه نلري او درلودلی یې هم نشي. 

دا کوچني کارګران په داسې حال کې د مرییانو او بردګانو په شان پانګوالو ته (چې د «نړیوالې ټولنې» وسله وال ملاتړ له ځان سره لري) کار کوي چې زرګونه نور ماشومان یا له لوږې یا له یخنۍ او یا هم له ناروغۍ مري. د ماشومان د ملاتړ دفتر، وروستی نړیوال راپور څرګندوي چې افغان ماشومان د نړۍ پرتله د ژوندي پاتې کیدو تر ټولو خراب فرصت لري او  هره ورځ ۲۶۵ ماشومان چې عمرونه یې له پنځه کلونو کم دي، د هغو ناروغیو له امله مري چې د وقایې وړ دي. په دې کې د کوچنیانو ۲۱ سلنه مړینه د سینه بغل او ۱۴ سلنه یې د اسهالاتو له امله ښکاره شوې او زیاته شوې چې په سلو کې ۵۹ ماشومان له شدیدي خوارځواکۍ سره مخامخ دي.

دا شمیرې ښکاره کوي چې ارتجاعي جګړه او هغه هم ښکیلاکي جګړه هیڅکله نشي کولاې ولسونو او زیارکښانو ته هوساینه، آزادي او برابري ورکړي. په تیرو لسو کلونو کې امریکا او ۴۸ نورو هیوادونو د بدمرغۍ، رنځونو، کړاونو، خوارځواکۍ، قتل، وژنې، اسارت، مریتوب، جاسوس پالنۍ، نوکرۍ او ښکیلاکمینې پرته دې ماشومانو او په ټولیزه توګه افغان ولس ته څه نه دي ورکړي او د «بشري حقونو اتلانو» دا هیواد د بردګانو په هیواد بدل کړی دی. بردګي یوازې هغه وخت له منځه ځي چې ولسونه په خپله د خپل برخلیک د ټاکلو لپاره راپورته شي او د خپلواکۍ په اډانه کې د داسې ټولنې لپاره مبارزه وکړي چې هلته نور انسانان په بیوزلي او شتمن ونه ویشل شي او ټول انسانان له یوه بل سره په برابرۍ کې ژوند وکړي.

با کتمان جنایات، تاریخ را مسخ کرده نمی توانند

وزارت معارف افغانستان اخیراً اعلام داشت که به خاطر «تأمین وحدت ملی» می خواهد وقایع چهار دهۀ اخیر را از کتب درسی مکاتب حذف کند. هر چند این مسئله با نیت «خیرخواهانه» عنوان شده، اما در واقعیت سرپوش گذاشتن بر آن جنایات و خیانت هایی است که اکثر مسببین آن همین اکنون در داخل دولت کنونی حضور دارند، کسانی که باید به محاکمه کشانیده می شدند. این اعلام، تداوم همان «منشور خودبخشی» است که توسط پارلمان قبلی به تصویب رسید و در آن تمامی کسانی که طی چهار دهۀ گذشته عامل خونریزی و بربادی کشور به شمار می روند، از تعقیب عدلی و قضایی و همچنین مجازات معاف گردیدند. 

اگر هر که به حاکمیت برسد، با صدور فرامین و تصویب قوانین، خود و دوستان خود را در مقابل جنایاتی که انجام داده اند، از مجازات معاف کند، و به زعم خود تاریخ را از حافظۀ مردم پاک کند، کور خوانده است، زیرا درینصورت دیگر تاریخی از گذشته وجود نمی داشت. تاریخ در مورد چنین جنایتکاران و خاینان قضاوت بیرحمانه خواهد کرد و جنایات و خیانت های شان را برملا خواهد ساخت. 

تاریخ چهار دهۀ اخیر که با جنایت ها، آدم کشی ها، قتل ها و خیانت ها گره خورده است، از حساس ترین، غم انگیز ترین و سرنوشت سازترین برهۀ تاریخ کشور ما می باشد.

اوایل دهۀ 50 خورشیدی که با کودتای داوود خان و همیاری عمال وابسته به شوروی سابق رنگ دیگری یافت، زمینه ساز جنایات بعدی بخصوص کودتای ثور و در نهایت اشغال افغانستان توسط اتحاد شوروی شد. 

وابستگی شدید اقتصادی- سیاسی حکومت داوود به شوروی سبب شد تا چرخش بعدی این حکومت به سوی غرب برای شوروی ها قابل تحمل نباشد. مرگ مرموز میراکبر خیبر و دستگیری رهبران خلق و پرچم توسط داوود راه را برای کودتای ننگین 7 ثور 1357 باز کرد. 

کودتای ثور در حقیقت سرآغاز بربادی و تباهی کشور محسوب می شود. عکس العمل روز افزون مردم در مقابل حکومت کودتایی وابسته به شوروی سبب شد تا حزب دموکراتیک به سرکوب گستردۀ مردم بپردازد. دستگیری های وسیع و کشتار بیرحمانۀ انسان های بی گناه و بی دفاع توسط آنان نتوانست مانع خیزش های مردمی در کشور گردد.

شوروی ها که در تحقق اهداف ستراتیژیک خود حکومت حزب «دموکراتیک» را نا توان و حتا رو به سقوط می دیدند، با تهاجم بیش از 130 هزار سرباز از راه هوا و زمین در 6 جدی 1358 به اشغال افغانستان دست زدند. دول غربی و کشورهای عربی جهت تحقق اهداف بعدی خود و فرو بردن شوروی در باتلاق جنگ افغانستان، سیلی از تسلیحات خود را همراه با هزاران داوطلب عرب وغیره وارد جنگ افغانستان نمودند. 

حاصل ده سال جنگ با شوروی ها برای مردم افغانستان بیش از دو ملیون کشته و معلول، خرابی بیش از 80 درصد دهات، آوارگی 5 ملیون افغان به کشورهای همسایه و ایجاد 15 تنظیم در ایران و پاکستان بود. 

خروج خفتبار شوروی ها و سقوط رژیم پوشالی سرآغاز تراژیدی دیگری در کشور بود. درگیری های خونین میان تنظیم های بنیادگرا در کابل بر سر غصب قدرت، جان بیش از 65 هزار کابلی را گرفت، شهر کابل به مخروبه مبدل گردید، بر زنان و دختران تجاوز شد، بر فرق مردم میخ کوبیده شد، چشم های مردم را کشیدند، سینه های زنان را بریدند، در دهن قربانیان ادرار کردند، رقص بسمل تماشا کردند، به نام قوم، زبان، سمت و مذهب مردم را از دم تیغ کشیدند. خلاصه آنچه تاریخ بشریت از جنایت به یاد داشت، بر مردم کابل و در مجموع افغانستان تجربه کردند. 

درگیری های تنظیمی که به صورت عموم ریشه در استخبارات کشورهای بیرونی به خصوص ایران و پاکستان داشت، با ظهور طالبان و حاکمیت پنج سالۀ آنان با درگیری های خونین ادامه یافت. پاکستان و ایران با بهره برداری از این وضعیت دست به مداخلۀ گسترده ای زدند و خون های زیادی را در کشور ما جاری نمودند.

حاکمیت قرون وسطایی طالبان که کارد را به استخوان مردم رسانید و در زمان حاکمیت شان هزاران نفر کشته شدند، راه را برای اشغال کشور ما توسط امریکا و متحدان آن هموار نمود که حادثۀ یازدهم سپتامبر آغاز این اشغال بود.

با مرور گذرا و مختصر به وقایع چهار دهۀ اخیر مشاهده می گردد که حوادث فوق الذکر از چه اهمیت تاریخی برای مردم ما برخوردار است. اگر شاگردان معارف و نسل آیندۀ کشور از چنین وقایع مهم به دور نگه داشته شوند، معلوم است که چه جفای بزرگی در حق آنان صورت می گیرد. آنانی که تحت هر عنوانی چنین خطای نابخشودنی را مرتکب شوند و بخواهند بر جنایات عاملین این جنگ ها، بربادی ها، خیانت ها و جنایت های چهار دهۀ اخیر افغانستان سرپوش بگذارند، از مواخذۀ تاریخ در امان نخواهند ماند. 

دولت کنونی که بدون شک از این افراد تشکیل شده است، باید وزارت معارف آن به چنین عملی اقدام می کرد، زیرا حامی منافع افراد و تنظیم هایی است که هر کدام به نوبۀ خود تا توانسته کارد را به استخوان مردم رسانیده و تا توانسته در حق این ملت فقیر و زحمتکش خیانت و جفا روا داشته است. اینان باید تمام تلاش خود را به خاطر مسخ تاریخ چهار دهۀ اخیر به خرج دهند، زیرا می دانند که در فردای رهایی کشور ما، بازوان ستبر قربانیان خیانت ها و غداری های اینان، بر گردن شان چون حلقۀ دار حلقه خواهد بست.