موږ باید خپل دولت جوړ کړو!

هر چیرې چې ستم وي، هلته اعتراض وي. اعتراض بیلابیل ډولونه لري، خو موسیقي هغه هنر دی چې کولای شي له پراخو اعتراضي غورځنګونه سره تر بریا پورې ملتیا وکړي او د ولسونو په راپارولو سره د زبیښاک او استعمار په وړاندې مبارزه لا ګړندۍ کړي. رپ موسیقۍ چې د امریکا د تورپوټکو له کوڅو او واټونو سر راپورته کړی، د موسیقۍ هغه ډول دی چې منځپانګه یې د نورو پرتله زیاته د ستم، تیري، زورواکۍ، تبعیض، اشغال او جګړې په وړاندې متمرکز ده.

وروسته له هغه چې د ۱۹۶۰ لسیزې په وروستیو کې امریکايی نیواک ګرو پر ویتنام برید وکړ او دې وحشیانه اشغال او نیواک په نړیواله کچه د امریکایي امپریالیزم په وړاندې کرکه لا زیاته کړه، دننه په امریکا کې هم طبقاتي تضادونه لا زيات شول او تورپوټکو عملاً د امریکا د امپریالیستي پانګوالۍ په وړاندې د اعتراض لاره ونیوله او ورسره جوخت د رپ موسیقۍ هم په بی ساري توګه د هارلم او نیویارک په کوڅو کې د اعتراض هنګامې پورته کړې.

۱۹۷۹ كال د رپ موسيقـۍ د بريد د ماتيدنې كال و. نوره دا موسيقي يوازې د هارلم او نيويارك په كوڅو كې نه غږيدله، بلكې له امريكا ووتله او نورو هيوادونو ته يې آواز ورسيد. په همدې كال كې رپ موسيقي بازار ته هم لار ومونده. پانګوالو چې د دې موسيقي خطر د ويكتور خارا په وينا له يوه وسله وال چريك  سره پرتله كاوه او د هغه ضرب او  د كليمو تون يې د بمونو چاودنه ګڼله، هڅه پيل كړه چې دا موسيقي په بازاري هوسونو ككړه او پاڅونكی خصلت یې ووژني.

په ۱۹۷۹ كال کې داسې يوه سوداګريزه رپ ترانه ولوستل شوه چې په كې د ښادۍ او جشن نيولو خبرې کیدې او په دې یې ټینګار کاوه چې د نورو خلکو له دردونو باید تیر شو او خپله خوشالي ولمانځو؛ «برادر دي» د دې ترانې په غبرګون كې د «څنګه تور ملت راپاڅوو؟» ترانه وويله:

ستا جشن كيداې شي ډير ژر پای ومومي

كله چې هغوې يوه ورځ له غرمې وروسته،

د هغوې په وينا، د «تور كوڅه ډبي» په كتار كې ودروي

او په داسې حال كې چې ته شپه سهاروې

دا هيواد لا د ښي لاسو په منګولو کې ښکیل کیږي

نو له اوسه ځان چمتو كړه

او يا د تيښـتې لار ونيسه

ځكه چې په پوليسي دولت كې، هيڅ جشن مشن نشته

د«ګرنډ مسټر فلش» او د «فوريس فايف» ډلې ترانه چې «پيام» نوميږي، هغه ترانه ده چې نړيوال شهرت يې موندلى دى. په دې ترانه كې د بيوزلو ولسونو او زياركښانو ژوند انځور شوی دی. دا په کې انځور شوي چې څنګه له پانګوالي سيستم څخه پوزې ته رسيدلي خلک ورو ورو لاس وسلې ته وړي:

وسله په لاس کې ټینګه نیسم

ځكه چې زما د وژلو تكل يې كړى

ما ته دیكه مه راكوه، حوصله مې پاې ته رسيدلې

كوښښ كوم وروستی سيم ونه وهم

دا ځای د يو ځنګل په شان دی

او ځينې وختونه تعجب كوم

چې څرنګه كولاى شو ځان روغ رمټ وباسو.

«برادر دي» هغه رپ سندرغاړى دى چې د استعمار ضد ترانې يې ويلي او په دې باور و چې ولسونه یوازې هغه وخت کولای شي خلاصون ته ورسیږي او له وژنې خلاص شي، چې خپل دولت جوړ کړي او ښکیلاکګر له واکمنۍ څخه راکوز کړي:

د نننۍ نړۍ ډيری ستونزې، 

خصوصاً هغه ستونزې چې زموږ ولس ورسره مخامخ دى

د ښكيلاك د تضاد ښكارندوى دي

اصلي مسئله، د واكمنۍ مسئله ده

زموږ موخه بايد واكمني وي

توكم پالنه زموږ د اوسنۍ ناتوانۍ پايله ده

په دې وضعيت كې طبيعي توپيرونه په زبيښاك كې رول لوبوي

د برابرۍ تر لاسه کولو لپاره د جګړې خبره اكثراً مطرح كيږي

خو له ځان څخه وپوښته،

 اصلاً دوې څه ارزښت لري چې وغواړو ورسره برابر ووسو؟

كوښښ وكړه چې بهرنی كنټرول له منځه یوسئ

موږ بايد خپل دولت جوړ كړو

دا نوی نړيوال نظم ويني چې لكه ګل په غندلې را زرغورنیږي

د نړۍ د ټولو خلکو له مبارزو راپورته کیږي،

څو هغه څه چې په حقه خلکو پورې تړاو لري، رامنځته کړي

اصلي مسئله واکمني ده،

هر څه چې زغمو، لامل یې د واکمنۍ نه لرل دي

بی له واکمنۍ، وژل کیږو

زموږ موخه باید واکمني وي.

اسطوره ی فولاد

در سوگ بزرگمردی كه عمر كوتاهش را صرف آرمانی بزرگ و جاودانه كرد. مبارزی كه با ترس و وسواس، مصلحت و معامله، و رضا و تسليم بيگانه بود. استادی كه درس بپاخاستن، درخت شدن، و نور را فرياد كردن از خود به يادگار گذارد.

فريد احساس ـ ولايت فراه

اسطوره ی فولاد

بالا بلند بود

همچون غرور سرو؛

                             جولانگۀ عقاب.

با آن حضور اندك و آن فرصت نچيز

در امتداد باورِ بی انتهای خويش

تاريخ را به درسِ شجاعت ادب نمود.

تاريخ هرزه را؛

تاريخ رسالتْ شكنِ خواب رفته را

تا مرز اعتراف و يقين

                                تازيانه زد.

او مايه ی حسادت فولاد و سنگ بود

الگوی رشكِ بحر؛

در هر ورق از دفترِ تقويمِ سبزِ خود

آلام خلق های وطن را ترانه كرد؛

رسم درخت بودن و آيين موج را

بر تابلوی پست زمان

                              جاودانه كرد.

اهل رضا نبود

ناژوی سبز ما !

مغرور همچو سرو

در بدترين شماتت پاييز و برف و باد

تسليم را به طنز و تمسخر جواب داد.

اينك چگونه؛

                  زود

آن پاسدارِ باور و آن رستمِ ستيز

اينك چگونه؛

                  آه !!!

در استوای گرمیِ بازار دلقكان

دستی ميان آتش و دستی ميان خون

با آن حضور اندك

انسان را شناخت؛

در قرن بی حيای فراموشيی بشر

انسان را سرود

انسان را گريست. . .

پس انسان اگر تويی

انسان اگر منم؛

انسان چگونه بايد

از اين عبور تلخ

از اين حقيقت تنها شدن،

                                    رفيق !

تا مغز استخوان نلرزد؟

زيرا:

ساطورِ خشمِ رستم تسليمْ ستيزِ ما

در نيمه راهِ حمله ی افراسيابيان

ديگر غلاف شد.

زنده یاد داد نورانی، «هرگز تسلیم زورگویان داخلی و خارجی نشد»

داکتر میر عبدالرحیم عزیز یکی از مبارزان و نویسندگان متعهد کشور ماست. در شرایطی که فرهنگیان و نویسندگان مزدور به پای خوکان داخلی و خارجی زنگولۀ واژه ها را می بندند و با کلپتره گویی های سیاسی به مخدوش نمودن اذهان مردم پرداخته و از خورشگاه استعمار چاق و فربه می شوند و مزد سفارت خانه های گونه گون را به نیفه می زنند، قلم رسا و متین او چون ساطور خشم بر حلق دژخیمان می نشیند، و اگر این «فرهنگیان» ذره ای هم وجدان داشته باشند، با نوشته های او باید از شرم آب شوند.

نشریۀ پیشرو ضمن آرزوی عمر دراز و شعله ور بودن قلم آتشین او، قسمتی از نوشته هایش را که دربارۀ زنده یاد داد نورانی، مبارز سرشناس و بنیانگذار نشریۀ پیشرو در پورتال «افغانستان آزاد ـ آزاد افغانستان» به رشتۀ تحریر درآورده، اینجا نقل می کند و از ایشان صمیمانه ابراز سپاس می نماید. 

«مرگ خاینان و مرگ صادقان» نوشته ای از داکتر عزیز است که با این جملات ادامه می یابد: «مرگ چه کسانی سرور آفرین است؟ مرگ قاتلان مردم، خاینان به کشور، میهن فروشان، جواسیس، مدافعان استعمار، تروریست های بی هویت، معامله گران سیاسی با متجاوزان، دست نشاندگان و دست پروردگان استعمار، مدافعان لشکرگاه های نیروهای امپریالیستی و امضاء کنندگان قرارداد مخفی و علنی با متجاوزان همه برای قربانیان این گروه های نابکار، شادی آفرین است. به استثنای عده ای از هم سلکان این شرف باختگان، کسی بر مردن و یا قتل این افراد اشک نمی ریزد و آه حسرت نمی کشد. هر کس می گوید که «خوب شد که مرد و یا کشته شد که ما از شرش بی غم شدیم.» این افراد هزارها تن را به هلاکت رسانیده اند، به هزارها زن تجاوز کرده اند، هزارها فامیل را به ماتم نشانده اند، هزارها خانه را ویران ساخته اند، صدها هزار کودک را بی پدر و مادر باقی گذاشته اند و بالاخره یکجا با متجاوزان در کشتار مرد خود شریک بوده اند. این افراد از زمرۀ بی وجدان ترین و پست ترین انسان های روی زمین اند. در این ها شرف، وجدان، غیرت، شهامت، انسانیت، همت، میهن دوستی و نوع پرستی مرده است. هوش و گوش این فضله های حیوانی صرف به سوی تجمع پول و سرمایه متمرکز است. اگر وقتش برسد، از فروش فرزند و ناموس خویش هم باکی ندارند. مرگ این ناکسان برای مردم ستم کش ما غم و غصه ای را سبب نمی گردد. مردم برای قتل و مرگ این لاشخوران دعا می کنند.

مرگ چه کسانی تأثر آفرین است؟ مرگ میهن دوستان، مبارزان راه آزادی، انقلابیون راستین، فرزندان صدیق وطن، مبارزان ضد ارتجاع و ضد استعمار و حقیقت گویان تاریخ برای مردم شریف و مبارز اندوه و تألم می آفریند. مردم نجیب ما می دانند که از دست دادن انسان های والامقام درین عصرِ خیانت و جنایت، ضایعۀ جبران ناپذیر است. مرگ هر یک از انسان های والاگهر داغ ابدی در دل و جان فرزندان اصیل سرزمین بلاکشیده ای ما می گذارد. این افراد جوهرهای نایابی اند که نبود شان برای استعمار و ایادی متجاوزان در داخل و خارج فرصت خیانت و میهن فروشی می دهد و برای تاخت و تاز بیشتر کاسه لیسان و خاک فروشان جولان می دهد. مرگ مبارز نستوه و با شهامت زنده یاد «داد نورانی» در داخل و مرگ انسان نجیب و میهن دوست «محمد شریف بهاند» در خارج از نوع دوم است که قلوب همه فرزندان اصیل کشور را داغدار ساخت و خلای بزرگی را از نبود شان در حیات سیاسی کشور اشغال شدۀ ما به وجود آورد.

بر ماست که چه نوع مرگ را می پذیریم: مرگ نوع اول، مرده را معلون ابدی تاریخ خواهد ساخت و مرگ نوع دوم، نام ما را ثبت صفحات زرین تاریخ خواهد نمود.»

و در نوشتۀ «افغانستان در سال 2011» ضمن مرور بر حوادث خونبار کشور ما نوشته است: «سال 2011 برای پورتال همچنان یک سال رنج آور بود. در کنار دوست، همکار و مبارز نستوه آقای داد نورانی، همکاران گرامی ما آقایان «عبداللطیف صدیقی للندری» شاعر آزادیخواه و «شریف بهاند» محقق برجستۀ کشور پدرود حیات گفتند و دوستان شان را داغدار ساختند. زنده یاد نورانی شاعر با احساس و متفکر با درد در افغانستان بود. سالیان زیادی از عمر خویش را در راه آزادی کشور و مبارزه علیه ظلم و استبداد سپری کرد و هرگز تسلیم زورگویان داخلی و خارجی نشد. تا آخرین رمق حیات رزمید و نام خویش را در تاریخ مبارزان واقعی کشور ثبت نمود. یادش گرامی و خاطره اش زنده باد.»

 در شرایطی که «مدالگیران» با توطئه های مختلف تلاش کردند تا شخصیت مبارز و انقلابی زنده یاد داد نورانی را با اتهامات رذیلانۀ شان خدشه دار سازند و در نهایت جز سرافکندگی چیزی بدست نیاوردند، واژه های رسا و شکوهمند آقای داکتر رحیم عزیز به خوبی نشان می دهد که جای آن مبارز نستوه در کشور استعمار زدۀ ما چقدر خالیِ خالی است.