اوباما، د پخوانۍ سکې نوی مخ

د امريکا متحدو ايالتونو د نوامبر په شپږمه د ولسمشريزو ټاکنو په ترڅ کې يو ځل بيا باراک اوباما د واک پر ګدۍ کښیناوه. څلور کاله وړاندې اوباما د لومړني تور پوټکي په څیر د نړۍ د تر ټولو ستر ځواک د واکمنۍ پر ګدۍ کښیناست څو امریکا خپله خونړۍ او جنایت کوونکي څیره ورباندې پټه کړي، خو له هماغه ورایه ښکاره وو چې اوباما او بوش دواړه د یوه سیستم لپاره خدمت کوي چې د بیوزلو ځپل او پر هیوادونو تیری یې ځانګړنه ده.

امریکا د خپلو ولسونو او د نړۍ د خلکو د تیر ایستلو لپاره، اوباما د «بدلون» تر شعار لاندې واک ته ورساوه څو د بوش واکمني او جګړه د هغه سیاست وګڼي نه د امریکا د دولت عمومي سیاست، خو د اوباما په راتګ سره، نه يوازې د متحدو ايالتونو په نړېوال سياست بلکې د افغانستان په اړه کوم ځانګړی او د پام وړ بدلون رامنځته نشو، بلکې د بوش جګړه ايزه سياست ته يې لا وده او چټکتيا ورکړه. افغانستان د بوش د واکمنۍ د مهال پرتله د اوباما په لومړني پړاو کې د لازیاتو جګړو، بمباریو، وژنو، نیولو، جنایت، ویرې، ترهګرۍ او ویجاړۍ ډګر و.

نړۍ د اوباما د واکمنۍ پر مهال د خوندیتوب پر ځای لا ناامنه شوه. د ترهګرۍ، چاودنو او ویجاړیو اور د نړۍ په هر ګوټ کې بل شو. القاعده چې اوباما هغه د امریکا تر ټولو ستر «دښمن» ګڼي، په هر ځای کې سر راپورته کړ، خو توپیر یې دا دی چې په افغانستان کې د امریکا «دښمنه» خو په لیبیا او سوریه کې د امریکا «ملګرې» ده. اوباما د خپل واک پر مهال د القاعده مشر اسامه په پاکستان کې ښکار کړ او ځان یې د اتل په توګه خلکو ته وروپیژاند، خو ټول په دې پوهیږي چې د اسامه د استعمال موده پای ته رسیدلې وه او باید له لارې لیرې شوی وای.

د متحدو ايالتو دموکرات ګوند چې په ظاهره د جګړې ضد ګوند بريښي، سپينې ماڼۍ ته د اوباما په ننوتلو سره، ۳۰۰۰۰ نور سرتيري افغانستان ته د جګړې لپاره راواستول. اوباما د دغه ۳۰۰۰۰ سرتيرو په استولو سره دا روښانه کړه چې هغه هماغه پخوانۍ سکه ده، يوازې مخ يې بدل شوی دی او ترې د «بدلون» تمه يوازې پر ځان او خلکو ملنډې وهل دي.

د اوباما له تیرو څلورو کلونو څخه ښکاري چې هغه به د راتلونکو څلورو کلونو لپاره د افغانستان په هکله په خپل سیاست کې هیڅ بدلون را نه ولي، جګړه به تر هغه وخته دوام ولري تر څو چې امریکا په افغانستان کې خپلو ستراتیژیکو موخو ته رسیدلې نه وي. له طالبانو او نورو ترهګرو سره د امریکا لخوا د پخلاینې خبرې به دوام ومومي او ښایي هغوی ته په دولت کې برخه ورکړي، ځکه همدا اوس ټول جنګي جنایتکاران او د بشر د حقونو ناقضین په واک کې شامل دي، طالبان او نور ترهګر به دغه کړۍ نوره هم بشپړه کړي. اوباما تل وایي چې تر ۲۰۱۴ پورې به له افغانستان څخه خپل ځواکونه وباسي، د هغه دغه خبره په هیڅ ډول د دې معنا نه لري چې هغه او دولت یې زموږ د خلکو له وژلو څخه ستړي شوي او غواړي موږ په خپله خپل برخلیک وټاکو. د امریکا د استعماري څیرې تاریخ ښیي چې دغه هیواد تر هغه خپل نیواک ته د پای ټکی نه ږدي تر څو چې د ویتنام د اتل ولس په څیر د خلکو لخوا شړل شوې نه وي.   

راکت باران در سایۀ «پیمان ستراتیژیک» با امریکا

از مدت دو سال به این سو مناطق شرق و جنوب شرق کشور به خصوص نقاطی از ولایت کنر مورد اصابت بیش از 5000 موشک و مرمی هاوان از آن سوی سرحد افغانستان قرار گرفته است. این موشک باران ها تا به حال سبب کشته و مجروح شدن ده ها تن و آواره شدن بیش از 1500 خانواده از محلات و خانه های شان گردیده است.

این وضعیت که بیانگر تجاوز آشکار نظامیان پاکستان می باشد، در حالی صورت می گیرد که 48 کشور جهان با بیش از 140 هزار سرباز افغانستان را اشغال نموده و با پیشرفته ترین تجهیزات نظامی، تمامی نقاط کشور را زیر نظر داشته و می توانند هر هدفی را شناسایی و از بین ببرند.

در همین حال رئیس جمهور افغانستان که به خاطر «روز مبادا» با دولت امریکا «پیمان ستراتیژیک» بسته و عده ای هم چه در داخل نظام و چه بیرون از دستگاه دولت با تمام انرژی و توان برای به ثمر رسیدن این پیمان تبلیغ نموده، آن را حلال همه مشکلات کشور بیان می کنند. جمعی از این قماش افراد چنان هیاهو براه انداختند که گویا با امضای این پیمان هیچ کشوری مخصوصاً همسایه های افغانستان جرئت نخواهند کرد که به جانب کشور ما «چپ سیل کنند».

فرود آمدن این راکت ها به خاک افغانستان که علاوه بر تلفات انسانی و خسارات مالی باعث آواره شدن عدۀ زیادی از هموطنان ما نیز گردید، در نقاط مختلف کشور باعکس العمل های متفاوت مردم ما مواجه گشت. مردم همواره خواهان پاسخ مناسب (در زمینۀ سیاسی یا نظامی) از جانب دولت افغانستان در برابر حکومت پاکستان و حملات موشکی آن بوده است، اما حکومت صرف با شکایت در سازمان ملل بسنده کرد وآب سرد بر احساسات مردم ریخت.   

در این میان عده ای هم عمل بالمثل نظامی را در مقابل پاکستان توصیه نموده، آن را تنها راه علاج این قضیه می خوانند. اما غافل از این که اولاً نیروهای دفاعی افغانستان از لحاظ سلاح های ثقیله چنان خلع شده اند که به هیچ وجه توان چنین کاری را ندارند و ثانیاً این امر جز تلفات ملکی ساکنان آن سوی سرحد و بیشتر متشنج ساختن اوضاع، سود دیگری نخواهد داشت.

در شرایطی که تمامی اختیارات دولت افغانستان به خصوص در امور دفاعی و نظامی در دست نیروهای خارجی بوده و آنان تصمیم گیرندگان اصلی باشند، نباید انتظار آسایش، امنیت و یا دفاع از سرحدات را از دولت داشت. دولت کنونی افغانستان بدون اجازۀ خارجی ها حتی در مسایل داخلی خود تصمیم گرفته نمی تواند چه رسد به مسئلۀ مهمی چون حمله بر پاکستان؛ زیرا پاکستان از گوش به فرمان ترین و متحدترین دولت های جهان در برابر سیاست های امریکاست. 

قدرت های بزرگ جهان که به اساس منافع ستراتیژیک خود در مناطق معین عمل می کنند، کشورهایی نظیر افغانستان را همیشه فدای این ستراتیژی ها کرده، تا زمانی که منافع خودشان از سوی کشوری مانند پاکستان با خطر مواجه نگردد با آن برخورد جدی نمی کنند.

با تبلیغات گسترده ای که در قبال امضای «پیمان ستراتیژیک» با امریکا صورت گرفت و آن را به سود مردم افغانستان تبلیغ نمودند؛ سکوت ایالات متحده و شرکای نظامی اش در قبال موشک باران کنر، بار دیگر ثابت ساخت که این قدرت ها صرف به اهداف و منافع ستراتیژیک خود توجه داشته، مشکلات سایر کشورها برای شان هیچ ارزشی ندارد.

هرگونه ابراز خوشبینی به عقد چنین پیمان ها، جز محکم کردن میخ اشغال در کشور، کشاندن مردم به سوی انقیاد، فقر، بیکاری و سایر بدبختی های دیگر، فرجامی دیگر نخواهد داشت. از سوی دیگر، پاکستان که به حیث یک قدرت منطقوی با امکانات بالای نظامی، استخباراتی و اقتصادی برای امریکا اهمیت ویژه ای دارد و همیشه از آن به عنوان مطمئن ترین دوست نام می برد، حاضر نسیت آن را به آسانی از دست دهد. پاکستان با درک این مسئله همواره به بهانه های مختلف توانسته برای مردم افغانستان در زمینه های متعدد ایجاد مشکل نماید که تجهیز و تربیۀ طالبان، به توپ بستن مناطق سرحدی، تهدید مردم به کوچ اجباری در ولسوالی های مرزی ننگرهار و ایجاد ده ها مانع بر سر راه تجارت افغانستان از نمونه های بارز آن می باشد.

تا زمانی که مردم افغانستان با درک اهداف درازمدت و ستراتیژیک کشورهای بزرگ جهان و همچنان توطئه های کشورهای همسایه، و ضعف و ناتوانی دولت به قضایا نبینند؛ و تا موقعی که دولتی مبتنی بر ارادۀ واقعی مردم در کشور حاکم نگردد، نه تنها مداخلات همسایه ها دوام خواهد داشت، بلکه کشور ما به مثابۀ میدان بازی قدرت های بزرگ جهان قرار داشته و مردم ما منحیث قربانی این سیاست های توسعه طلبانه، همیشه بار گران این مصایب را بر دوش خواهند کشید.

2014?

ویل کیږي چې په 2014 کې به بهرني سرتیري خپل ټغر ټول کړي او له افغانستان څخه به خپلې پښې سپکې کړي. اوباما هم د دویم ځل لپاره له ولسمشر کیدو وروسته په خپلې وینا کې وویل چې خپل سرتیري به له افغانستان څخه وباسي او د افغانستان جګړې ته به د عراق د جګړې په څیر د پای ټکی ږدي!!! دا چې د کومو هیوادونو سرتیري به له افغانستان څخه وځي او د کومو هیوادونو به پاتې کیږي، له همدې اوسه یې نښې نښانې څرګندې دي. څه موده وړاندې انډرس فوګ راسموسن د ناټو تړون عمومي منشي وویل چې ناټو چمتو ده له 2014 کال وروسته هم په افغانستان کې خپل ماموریت ته دوام ورکړي، په دې شرط چې د افغانستان دولت ورته بلنه ورکړي! د راسموسن پورتنۍ څرګندونې په ډاګه کوي چې ښایي د ناټو یو شمیر کمزوري هیوادونه له افغانستان څخه خپل سرتیري وباسي چې همدا اوس هم د نش په شمیر کې راځي خو امریکایي، انګریز او ځینې نور بډایه او پانګه وال هیوادونه به تر هغو له افغانستان څخه خپل ځواکونه ونه باسي تر څو چې په افغانستان کې خپلې ګټې ویني. څرګنده ده چې له 2014 وروسته د امریکا لپاره د زیاتو سرتیرو ساتل په افغانستان کې ګټه نه لري، یوازې هومره سرتیري به په افغانستان کې پاتې شي چې د هغوی ګټې خوندي کړای شي. 

کومې آوازې او تبلیغات چې د بهرنیانو لخوا او په افغانستان کې دننه د ځینو رسنیو لخوا خپریږي، خلکو ته داسې انځور ورکوي چې په 2014 کې د بهرنیو سرتیرو له وتلو سره سم به د هیواد په هر ولایت، ښار او کوڅه کې جګړې پیل شي او د نوییمې لسیزې غمیزه به راژوندۍ کړي، هغه غمیزه چې په ترڅ کې یې کابل په کنډوالې بدل شو او د 65000 په شاوخوا کې   کابلیان د بنسټپالو تنظیمونو په جګړو کې ووژل شول. دغه «کارپوهان» چې ځان د سیاسي مسایلو شنونکي بولي، لا تر اوسه یا د افغانستان د سیاسي مسایلو په الفبې پوه نه دي او یا غواړي د بهرنیو ځواکونو شتون ته په هیواد کې ابدیت ورکړي.

د افغانستان د ارزښت په پام کې نیولو سره هغه څه چې تر ټولو مهم دي، هغه دا چې بهرنیان په ځانګړي ډول امریکاییان به تر هغه له افغانستان څخه ونه وځي تر څو چې د خلکو په لاس شړل شوي نه وي. د امریکا متحدو ایالتونو او نورو پانګه والو هیوادونو د دې لپاره په افغانستان کې دومره پانګونه اچولې نه ده چې د سترګو په رپ یا په اصطلاح د بهرنیو سرتیرو په وتلو سره خپل هر څه په سیند لاهو کړي. د هیلري کلنټن په وینا، دا په افغانستان او سیمه کې د امریکا د بهرني سیاست او پالیسۍ پیلامه ده او له دې وروسته باید دوي له افغانستان او سیمې څخه هغه څه لاسته راوړي چې د هغې لپاره یې پانګه اچولې او دومره سرتیري یې له لاسه ورکړي دي.

په افغانستان کې له 2014 کال وروسته د ګډودیو رامنځته کیدل او یا د کورنۍ جګړې پیلیدل په هیڅ ډول د امریکا او نورو متحدینو په ګټه نه دي. امریکا له 2014 وروسته غواړي په افغانستان او سیمه کې خپلو اصلي موخو ته ورسیږي، چې هغه په افغانستان کې د منګولو ښخول، د ځمکې لاندې طبیعي زیرمو ته لاسرسی (چې زرګونه تریلیونه ډالر ارزښت لري) او په ټولیز ډول پر سیمې د کنټرول درلودل او د خپلو سیالانو ځپل دي. له دې کبله په 2014 کې به هیڅ ډول د پام وړ بدلون رانشي کوم چې بې خبره «کارپوهان» یې هره ورځ په ټلویزیونو، راډیوګانو، ورځپاڼو او نورو رسنیو کې خبرې کوي. هغه څه چې امریکا او متحدینو ته یې تر ټولو زیات ارزښت لري، هغه په افغانستان کې پاتې کیدل او خپلو ستراتیژیکو موخو ته رسیدل دي.

افغانستان له څو اړخونو پانګه والو هیوادونو په ځانګړي ډول د امریکا متحدو ایالتونو ته د پام وړ ارزښت لري: د افغانستان ستراتیژیک او جیو پولیټیک موقعیت په سیمه کې (د آسیا زړه)، مخدره توکي، بې ساري طبیعي زیرمې، د وسلو د آزمایښت تر ټولو ښه لابراتوار او نور. پورتني ټکي د پانګه والو هیوادونو تنده لا نوره هم زیاتوي څو په افغانستان کې د پښې ځای ولري، په ځانګړي ډول د هغو هیوادونو چې د استعمار او زبیښاک تر ټولو اوږد تاریخ لري. امریکا هم د دغو له ډلې څخه یوه ده چې په هیڅ ډول نه غواړي افغانستان دومره ژر له لاسه ورکړي او یا په کې دومره نارامي او ګډوډي رامنځته کړي چې د هغې ګټې هم له خطر سره مخامخ کړي.

لنډه دا چې له 2014 کال وروسته د گډوډیو او نارامیو په هکله تبلیغات ټول د دې لپاره کیږي چې په افغانستان کې د بهرنیو سرتیرو شتون اړین وبلل شي څو امریکايي ځواکونه نه د تیري کوونکو بلکې د ژرغونکو په توګه ومنل شي، ځکه امریکایي سرتیري له افغانستان څخه وتونکي نه دي، دوی به تر هغه به افغانستان کې وي څو چې خپلې ګټې یې تر لاسه کړې نه وي او په سیمه کې په پوره ډول برلاسي شوي نه وي.