ورزش د ګلاډياټورانو جګړه که د ولسونو د پيوستون وسيله؟

په اوسني عصر کې ورزش د واکمنو طبقو په لاس کې هغه وسیله ده چې د ولسونو او په خاصه توګه د کارګرانو او زیارکښو پرګنو تر منځ واټن ډیروي. ورزش د انسانیت، ورورګلوي، مینې او پیوستون په ځای د کمپنیو او پانګوالو دولتونو په لاس کې هغه سوداګریزه وسیله ده چې د ونډو په نړیوالو مارکیټونو کې لوبغاړي (د مراډونا په وینا ورزشي کارګران) یې خرڅیږي او اخیستل کیږي.

په اوسنۍ نړۍ کې چې زبيښاکګر او ښکیلاکګر هیوادونه، ارزښت په پيسو بیانوي، زرګونه لوبغاړي هره ورځ په دې بازار کې د بیلابیلو هیوادونو او کمپنیو او کلبونو لخوا پیرل کیږي او خرڅیږي. ورزشکاران د دې پر ځای چې ورزش د پیوستون، دوستۍ او یووالي وسیله وګرځوي، په وحشیانه لوبو سره میدانونه پاروي او د کمپینو سوداګرۍ غوړوي.

ورزش، که څه هم طبقاتي بڼه نه لري، خو طبقاتي وسیله ګڼل کیږي. څرنګه چې یادونه وشوه اوسنۍ واکمنې طبقې له ورزش څخه د بیلابیلو موخو لپاره کار اخلي: د زیارکښو طبقو تر منځ د واټن زیاتول، د ولسونو تر منځ د کرکې راپارول، توکمیزو توپیرونو ته لمن وهل، د پرګنو بوختول او د ښکیلاکګر او زبیښاکګر سیاستونو دودول.

د اسپانیا مشهور دیکتاتور جنرال فرانکو څخه وپوښتل شول چې په سختو شرایطو کې د هغه د واکمنتیا د بریا راز په څه کې نغښتی دی، ویې ویل: «د واکمنۍ رموز دومره هم پیچلی او ستونزمن نه دی. زه د دې کار لپاره له درې اغیزناکو وسیلو څخه کار اخلم: ۱- خبر جوړول او شایعات او د جنجالي خبرونو خپرول، ۲- د ورزشي سیالیو پرله پسې جوړول، په خاص ډول د فوټبال سیالۍ، ۳. د مبتذلې موسیقۍ د دودولو لپاره هر اړخیزه مرسته او د کنسرتونو جوړول. دا درې وسیلې د سلګونو میلیونو انسانانو، مخالف او موافق، وخت او فکر مصروف ساتي او دولت خپل کار ته ادامه ورکوي.»

د افغانستان اوسني شرایط د جنرال فرانکو د واکمني رموز په ښه توګه بیانوي. بهرني لوټمار او ستمګر په درې یادو برخو کې بوخت او مصروف دي. د مبتذلې موسیقۍ دودول او د ورزشي سیالیو پیل، هغه دوه مهم عوامل دي چې د بهرنیانو په ډالرو او د دولتي چارواکو په ملاتړ د استعمار په چوپړ کې د زرګونو ځوانانو او پیغلو فکري بوختیا جوړوي. بهرنیان د بیلابیلو سټو له لارې، په میلیونونه ډالره د ارتجاعي، تسلیم پالې او مزخرفې موسیقۍ لپاره لګوي او د کنسرتونو لړۍ غوڅیدو ته نه پریږدي. همدا ډول میلیونونه ډالره د سپورت او ورزش په بیلابیلو برخو کې لګول کیږي، او د لوبو اتلان یې ډیر ژر د استعماري سیاستونو د دودولو په «اتلانو» بدلیږي او یا هم د جنایت سالارانو په سیاسي تبلیغ کې ونډه په غاړه اخلي.

د افغانستان ورزش، د بهرنیو او افغان چارواکو په منګولو کې ښکیل دی. زموږ ورزش د پیوستون، اعتراض او د ولسونو د هیلو او غوښتنو د پیغام ورکولو پر ځای، د بهرنیو سیاستونو په چوپړ کې په هغه سوداګریزه وسیله بدلیږي چې لوبغاړي یې د بردګۍ دورې ګلاډیاټورانو سره ورته والی مومي. دلته میدانونه او رینګونه د ولولې په ډګر بدلیږي، یوازې د دې لپاره چې د یو اس ای آی ډي پروژه پلي شي، د دې لپاره چې د ستمګرو جنایتونو ته د ځوانانو او پیغلو پام ونګرځي، د دې لپاره چې اوسنی بهرني پلوه دولت خپل کارونه مخې ته بوځي.

دلته په میدانونو کې ګلاډیاټوران لوبیږي، او پر لوژ ناست د کمپنیو مدیران خپله سوداګري کوي؛ بیلابیلې کمپنۍ د لوبغاړو د خولو، قهر، راغورځیدلو او سر ماتونې په منځ کې خپل محصولات تبلیغوي او تلویزیونې شبکې هم په چیغو او د لوبې په جالبه کولو سره د تبلیغاتو بازار انحصاري کوي.

لیګونه او سیالۍ د پیوستون او انساني ارزښتونو له منځپانګې تش دي؛ دا یوازې د ښکیلاکي سیاستونو د تبلیغ لپاره د «اتلانو» موندل دي چې ژر د «سولې» او د دې څیز او هغه څيز په سفیرانو بدل شي او دلته هلته له امریکا او «نړیوالې ټولنې» څخه د مننې اظهار وکړي چې فرصتونه یې ورته چمتو کړي دي!!!

لا سپورتي لوبغاړی د بریا له څوکۍ راښکته شوی نه وي چې کورني خاینان او لوټماران ورته په تمه ناست وي، څو د خپلو سیاسي موخو لپاره یې وکاروي. د ارګ ماڼۍ یې هڅوي، جهادیان یې نازوي او کمپنۍ یې په پیسو پیري او قومي سوداګر یې د قوم په تله کې تلي. دلته ورزش یعنې سیاست او هغه هم ارتجاعي سیاست.

ورزشکاران کولای شي د ولسي او پرمختللي سیاست لپاره اغیزناکه ګامونه پورته کړي، د ولسونو اعتراضي ژبه ووسي او د زیارکښانو د پیوستون استازي. د ښکیلاکګرو جنایتونه بربنډ کړي، خپل لاسونه موټي کړي او د ولسونو په تلپاتې اتلانو بدل شي. ښايي زموږ لوبغاړي، سپورت د تفریح، روغتیا او پیوستون لپاره وکاروي، او دا کار یوازې هغه وخت شوني دی چې سپورټي لوبغاړي خپله ګلاډیاټوري پاې ته ورسوي.

چرا خشونت علیه زنان؟

از ماه حمل تا میزان 1391 در حدود 4500 قضیۀ خشونت (قتل، شکنجه، گلو بریدن، بینی و گوش بریدن، لت و کوب، سوختاندن وغیره) توسط «کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان ثبت گردیده است (در حالی که صدها مورد دیگر ثبت نشده اند)، تنها در جریان یک ماه گذشته بیش از 550 مورد خشونت علیه زنان درین کمیسیون به ثبت رسیده که  گوشه ای از جنایات جاری بر زنان در کشور ما را نشان می دهد. تازه ترین آن تجاوز بر صدیقه دخترک نوجوان در ولایت بلخ، تجاوز یک پولیس جنایتکار در کندز بر لعل بی بی و اعدام زرغونه در ولایت کندز است. بر اساس آمار منتشر شده توسط کمیسیون نامبرده، در شش ماه اول سال روان خورشیدی، شش مورد قتل ناموسی و 33 مورد تجاوز جنسی به ثبت رسیده است. این خشونت ها و جنایات از تهدیدها، توهین ها، ازدواج های اجباری، بد دادن ها و تجاوزهای جنسی شروع و تا لت و کوب، قطع اعضای بدن، اعدام های خود سر، حلق آویز کردن ها، گلو بریدن ها، آتش زدن ها، سنگسار کردن ها و... در کشتارگاهی به نام افغانستان ادامه دارد. اینکه چرا این همه خشونت، جنایت، تحقیر و توهین را زنان کشور ما مخصوصاً زنان طبقات زحمتکش متحمل می گردند، باید به بررسی گرفته شود.

تفاوت های اجتماعی بین زنان و مردان که به اولین تقسیم اجتماعی کار و به گذشتۀ بسیار دور تاریخی مربوط می شود، سرآغاز حاکمیت مردان بر زنان است، هرچند در این میان مادرسالاری مدت ها حرف اول را در اجتماعات انسانی میزد، اما با به دست گیری قدرت اقتصادی خانواده ها توسط مردان، زنان به حاشیه رانده شدند و به  مرور زمان منحیث پرستار و محافظ اطفال جایگاه آنان در خانواده ها مشخص گردید.

با آن که این وضعیت در تعداد زیادی از جوامع انسانی تغییر خورده و زن منحیث عرضه کنندۀ نیروی کار خود به حیث کالا، در اقتصاد خانواده اش سهم فعال دارد و سرمایه داران به دلیل ارزان بودن نیروی کار زنان، تلاش دارند که در اکثر ساحات تولیدی به عوض مردان از آنان کار بگیرند، اما در تعداد دیگری از جوامع هنوز هم زن منحیث مادر، محافظ و نگهدار اطفال و خانه بوده، نقش او در اقتصاد خانواده کمرنگ است که کشور ما نیز در صدر جدول این کشور ها قرار دارد.

افغانستان منحیث یکی از بدوی ترین کشورها، در جریان 11 سال گذشته به شکل میکانیکی قسماً تغییر نموده، تعداد انگشت شماری از ولایات آن چهرۀ شهرهای ابتدایی کشورهای سرمایه داری را به خود گرفته و نهادها و اجتماعات مدنی به شکل بوغمه ای در آنها «سر و صورت» گرفته، اما در اضافه از 85 درصد خاک کشور، کماکان روابط اجتماعی قبیلوی و سنتی حکمروایی
میکند، تا جاییکه حتی در کمتر از 15 درصد دیگر آن نیز روابط اجتماعی بیشتر از 50 درصد انسان ها به شکل سنتی و قبیلوی باقی مانده و با زن منحیث مایملک مرد برخورد صورت می گیرد.

آمار و احصائیه هایی که از خشونت ها علیه زنان انعکاس می یابد، گوشه یی از جنایاتیست که زنان در کشور ما با آنها روبرو اند. گراف این خشونت ها در قراء و قصبات دور افتاده به مراتب بالا بوده و وسعت جنایات علیه زنان غیر قابل محاسبه است که در مطبوعات انعکاسی نمی یابد.

همزمان بر زنان در کشور ما چندین ستم صورت می گیرد که یکی از آنها ستم جنسیتی است. در ستم جنسیتی اکثراً مسایلی چون «غیرت» و «آبرو» مطرح می باشد که به آن رنگ قبيلوي می دهد. در پهلوی آن ستم های ملی و طبقاتی نیز بر زنان در کشور ما روا داشته می شود.

ستم ملی نوع دیگری از جنایتی است که اشغالگران خارجی با قتل عام و کشتار زنان در محافل و مراسم خوشی و غم به آن دست میزنند. قتل عام 14 زن و زخمی شدن 7 زن دیگر در ولسوالی الینگار ولایت لغمان تازه ترین نمونه از ستم ملی است که از طرف اشغالگران خارجی بر زنان در کشور ما روا داشته می شود.

ستم طبقاتی که اکثراً با پرداخت مزد و معاش کمتر نسبت به مردان خود را نشان
 می دهد، در ادارات و محلات تولیدی بر زنان زحمتکش کشور ما روا داشته می شود. با آنکه در کشورهای سرمایه داری بنابر پائین بودن مزد زنان نسبت به مردان، اکثراً در استخدام، زنان نسبت به مردان ترجیح داده می شوند، اما در کشور ما به علت حاد بودن ستم جنسیتی، این موضوع معکوساً رخ میدهد. تعداد زیادی از کارمندان در ادارات دولتی و غیر دولتی را مردان تشکیل میدهند و در ساحات تولیدی نیز فیصدی مردان نسبت به زنان زیادتر دیده می شود. سهم حضور زنان در مسایل اقتصادی جامعه نسبت به مردان بسیار کمرنگ است.

پاک کاری خانه ها، لباس شویی، نگهداری اطفال، جمع آوری هیزم برای
 خانه های طبقات حاکم، نگهداری حیوانات وغیره از کارهایی است که زنان طبقات زحمتکش برای به دست آوردن لقمه نانی به آنها دست می زنند.

وضعیت زندگی زنان طبقات زحمتکش در کشور ما به دلیل ستم های متعددی که بر آنها صورت می گیرند، بسیار نگران کننده است. به علت عدم حاکمیت دولت مردمی، این وضعیت هر روز رقتبارتر گردیده و به علت محدودیت های فرهنگی در جامعه، گوشه ای از این جنایات در مطبوعات انعکاس می یابد.

برای گذار از این وضعیت و ایجاد جامعۀ عاری از هر نوع ستم بر زنان و مردان در کشور ما، راه بس طولانی در پیش است که اولین قدم های آن را باید در تشکل پذیری توده های زحمتکش و رنجدیدۀ کشور مخصوصاً زنان طبقات زحمتکش دید.

اوباما، د پخوانۍ سکې نوی مخ

د امريکا متحدو ايالتونو د نوامبر په شپږمه د ولسمشريزو ټاکنو په ترڅ کې يو ځل بيا باراک اوباما د واک پر ګدۍ کښیناوه. څلور کاله وړاندې اوباما د لومړني تور پوټکي په څیر د نړۍ د تر ټولو ستر ځواک د واکمنۍ پر ګدۍ کښیناست څو امریکا خپله خونړۍ او جنایت کوونکي څیره ورباندې پټه کړي، خو له هماغه ورایه ښکاره وو چې اوباما او بوش دواړه د یوه سیستم لپاره خدمت کوي چې د بیوزلو ځپل او پر هیوادونو تیری یې ځانګړنه ده.

امریکا د خپلو ولسونو او د نړۍ د خلکو د تیر ایستلو لپاره، اوباما د «بدلون» تر شعار لاندې واک ته ورساوه څو د بوش واکمني او جګړه د هغه سیاست وګڼي نه د امریکا د دولت عمومي سیاست، خو د اوباما په راتګ سره، نه يوازې د متحدو ايالتونو په نړېوال سياست بلکې د افغانستان په اړه کوم ځانګړی او د پام وړ بدلون رامنځته نشو، بلکې د بوش جګړه ايزه سياست ته يې لا وده او چټکتيا ورکړه. افغانستان د بوش د واکمنۍ د مهال پرتله د اوباما په لومړني پړاو کې د لازیاتو جګړو، بمباریو، وژنو، نیولو، جنایت، ویرې، ترهګرۍ او ویجاړۍ ډګر و.

نړۍ د اوباما د واکمنۍ پر مهال د خوندیتوب پر ځای لا ناامنه شوه. د ترهګرۍ، چاودنو او ویجاړیو اور د نړۍ په هر ګوټ کې بل شو. القاعده چې اوباما هغه د امریکا تر ټولو ستر «دښمن» ګڼي، په هر ځای کې سر راپورته کړ، خو توپیر یې دا دی چې په افغانستان کې د امریکا «دښمنه» خو په لیبیا او سوریه کې د امریکا «ملګرې» ده. اوباما د خپل واک پر مهال د القاعده مشر اسامه په پاکستان کې ښکار کړ او ځان یې د اتل په توګه خلکو ته وروپیژاند، خو ټول په دې پوهیږي چې د اسامه د استعمال موده پای ته رسیدلې وه او باید له لارې لیرې شوی وای.

د متحدو ايالتو دموکرات ګوند چې په ظاهره د جګړې ضد ګوند بريښي، سپينې ماڼۍ ته د اوباما په ننوتلو سره، ۳۰۰۰۰ نور سرتيري افغانستان ته د جګړې لپاره راواستول. اوباما د دغه ۳۰۰۰۰ سرتيرو په استولو سره دا روښانه کړه چې هغه هماغه پخوانۍ سکه ده، يوازې مخ يې بدل شوی دی او ترې د «بدلون» تمه يوازې پر ځان او خلکو ملنډې وهل دي.

د اوباما له تیرو څلورو کلونو څخه ښکاري چې هغه به د راتلونکو څلورو کلونو لپاره د افغانستان په هکله په خپل سیاست کې هیڅ بدلون را نه ولي، جګړه به تر هغه وخته دوام ولري تر څو چې امریکا په افغانستان کې خپلو ستراتیژیکو موخو ته رسیدلې نه وي. له طالبانو او نورو ترهګرو سره د امریکا لخوا د پخلاینې خبرې به دوام ومومي او ښایي هغوی ته په دولت کې برخه ورکړي، ځکه همدا اوس ټول جنګي جنایتکاران او د بشر د حقونو ناقضین په واک کې شامل دي، طالبان او نور ترهګر به دغه کړۍ نوره هم بشپړه کړي. اوباما تل وایي چې تر ۲۰۱۴ پورې به له افغانستان څخه خپل ځواکونه وباسي، د هغه دغه خبره په هیڅ ډول د دې معنا نه لري چې هغه او دولت یې زموږ د خلکو له وژلو څخه ستړي شوي او غواړي موږ په خپله خپل برخلیک وټاکو. د امریکا د استعماري څیرې تاریخ ښیي چې دغه هیواد تر هغه خپل نیواک ته د پای ټکی نه ږدي تر څو چې د ویتنام د اتل ولس په څیر د خلکو لخوا شړل شوې نه وي.