روسیه، مخالف پایګاه های دایمی امریکا در افغانستان!

 در مدت بیشتر از یک قرن سه امپراتوری قدرتمند جهان بخت و زور خود را بر سر اشغال افغانستان آزموده اند و هر کدام در ابتدا به تصور اینکه با کشور عقب مانده و فقیری مواجه هستند، به کشور ما هجوم آورده اند. این غول های بزرگ که بنا به خصلت استعماری و ستراتیژی های چپاولگرانه با هزاران سربازِ تا دندان مسلح با عنوان کردن دوستی و برادری و اهداف انساندوستانه و از این قبیل ترفندها، داخل افغانستان شده اند، ولی به زودی چهرۀ واقعی خود را نشان داده و هر حرکت مخالف را تحت عناوین مختلف به خاک و خون کشیده و سرکوب نموده اند.

تفاوت هایی را از لحاظ شکلی میان اشغالگران قبلی و فعلی می توان دید. اشغالگران قبلی هر یک با یکه تازی و قدرت نظامی قوی خود به کشور ما حمله نموده و خواستند به تنهایی به اهداف خود دست یابند، در حالیکه در اشغال فعلی ایالات متحدۀ امریکا با کشانیدن پای سایر امپریالیست ها و مزدوران خود در یک جبهۀ واحد و در تبانی و زدوبند میان هم با مجوز شورای امنیت ملل متحد، تحت عنوان «جنگ علیه تروریزم»، آوردن «دموکراسی»، «حقوق زنان» وغیره وارد کشور ما شده اند تا از یکسو بار جنگ و مخارج دیگر در افغانستان را مشترکاً بپردازند و از طرف دیگر امتیازات خرد و کوچکی برای شان داده و آنها را بر محور سیاست های خود با خود نگه دارند.

با اشغال افغانستان توسط امریکا و متحدان ناتویی اش، هر کدام از این کشورها که در نقاط مختلف افغانستان مستقر گشته و به شکلی از اشکال در کشتار مردم ما دست داشته اند، اما چیز زیادی از اشغال افغانستان نصیب نگشتند و بیشتر تطبیق کنندۀ سیاست های امریکا بودند، یکی پی دیگری نیروهای نظامی خود را تا سال 2014 از افغانستان خارج می سازند، اما به اشکال دیگری می خواهند حضور خود را در کشور ما داشته باشند. امریکا به عنوان گردانندۀ اصلی سیاست اشغال افغانستان با حفظ بخشی از نیروهای نظامی خود، حضور فعالش را همچنان حفظ خواهد کرد.

حال که پای امضای پیمان امنیتی میان کابل و امریکا و همچنان مسئله پایگاههای دایمی امریکا در خاک افغانستان مطرح می باشد، دولت روسیه از یکطرف نگرانی خود را از نحوۀ حضور دایمی امریکا مطرح ساخته است و از سوی دیگر با پیش گذاشتن پا برای بازسازی پروژه های روسی، مانند سیلوها، تصدی خانه سازی، خانۀ علم و فرهنگ، شاهراه سالنگ و نظایر آن، می خواهد نقش فعالتری را در افغانستان ایفا کند.

روسیه به خوبی می داند که حضور پایگاهای دایمی امریکا در افغانستان محدود به کشور ما نمانده بلکه اهداف ستراتیژیک و منطقوی خود را دنبال خواهد کرد و این برای روسیه ای پس از بحران و در حال رشد قابل قبول نیست، به خصوص که اکنون روسیه در پیمان شانگهای، چین را نیز در کنار خود دارد که یک قدرت نظامی ـ اقتصادی است.

روسیه بارها از امریکا و ناتو خواستار شفاف سازی برنامه‌های خود در افغانستان از جمله خروج نیروهای خود پس از سال ۲۰۱۴ شده است و بارها در مورد ادامۀ حضور نظامی امریکا در افغانستان ابراز نگرانی کرده است. همچنان ویکتور ایوانوف رئیس سازمان فدرال مبارزه با مواد مخدر روسیه، امریکا و ناتو را متهم می سازد که در مبارزه علیه مواد مخدر تلاش لازم به خرج نمی دهد و این کندی در فعالیت، روسیه را وامیدارد تا خود وارد مبارزه با مواد مخدر در افغانستان شود.

به گفتۀ ایوانوف، سالانه در افغانستان 130 هزار هکتار زمین زیر کشت کوکنار میرود که 50 درصد تولید حاصله از آن از مسیر آسیای مرکزی و روسیه به سمت اروپا قاچاق می شود. ایوانوف می گوید، در ده سال گذشته افزایش تولید و قاچاق مواد مخدر در افغانستان40 درصد افزایش داشته که باعث افزایش معتادان در روسیه نیز شده است.

حضور دایمی امریکا در افغانستان میتواند باعث نگرانی و تحریک بیشتر قدرت های بزرگ منطقه گردد که دارای سلاحهای هستوی و قدرت روز افزون نظامی ـ اقتصادی میباشند. تبدیل شدن افغانستان به کانون این اختلافات میتواند وضعیت منطقه را بیش از پیش متشنج و این کشورها را به سوی رویارویی نزدیکتر سازد. و در نهایت این افغانستان خواهد بود که بار دیگر در محراق تضادهای جهانی امپریالیست ها در آتش بسوزد و خاکستر شود.

فرانسوي یرغلګران د افغانانو تر څنګ د مالي ولس بمباروي

د فرانسې لوټمار او نیواکګر دولت یولس کاله کیږي چې زموږ پر ستمځپلي هیواد بمباري کوي او د دې یرغلګرو او تاړاکګرو بمونه هره ورځ افغان ولس سوځي او تري تم کوي. یولس کاله، دغه ستمګر دولت د امریکا د متیازنو سرتیرو تر څنګ زموږ په دردیدلي ټاټوبي کې «د ترهګرۍ ضد» او «بشري حقوقو» لپاره د «مبارزې» تر نوم لاندې، خلک وژني، او زموږ کلي او باڼدې، دښتې او بیدیا یې په سوځیدلو ځمکو بدلې کړي دي.

پانګوال دولتونه تل له اقتصادي کړکیچونو سره مخامخ وي او دغه کړکیچونه یوازې هغه وخت حل کیدای شي چې پانګوالان په نړۍ کې یو نوی اقتصادي انډول رامنځته کړي، او دغه انډول د جګړې، وژلو، لوټ، تالان او تاړاک پرته نه رامنځته کیږي. د همدې لپاره نړۍ یو ځل بیا باید د نویو راڅرګند شویو پانګوالو دولتونو او د پخوانیو پانګوالو دولتونو تر منځ چې په نړۍ اربابي چلوي، وویشل شي، او دا ویشل له جګړې پرته او هغه هم له خونړۍ جګړې پرته شونې نه دي.

فرانسه چې په تیر وخت کې د لویو ښکیلاکمینو څښتن وه، یو ځل بیا په لټه کې ده چې خپلې پخوانۍ ښکیلاکمینې تر لاسه کړي. د افغانستان په ښکیلاکګرې جګړې کې د بوختیا تر څنګ، فرانسې د لیبیا ښکیلاکګره جګړه په لاره واچوله او اوس یې په مالي کې د وینو ویاله جوړه کړې ده.

 

مالي چې د افریقا په وچه کې د کانونو بډایه هیواد دی، د ۱۸۹۲ ـ۱۹۶۰ کلونو تر منځ د فرانسې ښکیلاکمینه وه. په اته شپیته کلونو کې د فرانسې لوټمارو واکمنو طبقو د مالي ولس وزبیښو، د هغوی هیواد یې تالان کړ او په دې بیوزله ټاټوبي کې یې له هیڅ ډول تیري او ظلم څخه ډډه ونکړه.

اوس چې بیا د نیواکګرو تر منځ د نړۍ ویش پیل شوی، فرانسه هم د دې ویش یو لوبغاړی دی چې له ټولو تضادونو سره سره په ټولیز ډول د امریکا تر څنګ دریدلې او په یوه ډول د چین او روسیې ګټې ګواښي. دې لوټمار دولت له «القاعدې سره د جګړې» په پلمه د مالي بمبار پیل کړی او خپل سرتیري يې هم په دغه هیواد کې پلي کړي څو د مالي د ولس ضد او چوپړي دولت سره مرسته وکړي. امریکا، بریټانیا، المان او اروپايي ټولنې له دې یرغل څخه ملاتړ کړی او د ملګرو ملتونو د امنیت شورا هم د تل په شان، د پریکړه لیک په صادرولو سره د دې جنایتکارو سرتیرو لاس په بمبارۍ، تیري او وژنې کې خلاص پریښودی دی او بی ځایه نه ده چې د ګااو ښار یو تن مالي چارواکی چې د «تروریستانو» مخالف هم دی، نیویارک ټایمز ته ویلي دي چې «روغتونونه په بشپړه توګه ډک دي. د ښار دوه سړې خونې له جسدونو ډکې شوي دي.» په همدې حال کې بی بی سي راډیو هم راپور ورکړ چې د جنورۍ په دولسمه نیټه، فرانسوي سرتیرو ۱۲۰ تنه په مالي کې ووژل.

فرانسې دغه خونړۍ جګړه د «القاعدې سره د جګړې» په نوم پیل کړې ده، هغه «القاعده» چې فرانسه ورسره ملګرتیا لري. ارنست وولف او الکساندر لانتیه «د مالي شمال ته د فرانسې لښکر کاږل او په بمباریو کې د بی دفاع خلکو وژل» مقاله کې چې د نړیوال کیدو د مطالعې مرکز لخوا خپره شوې، لیکلي دي چې «له القاعدې سره د د موکراسۍ د دفاع لپاره د فرانسې ادعا شوی جګړه، بی له دې چې د خپلو بنسټیزو ګټو په اړه فکر وکړي، سوچه دروغ دي. لومړی باید پوه شو او یادونه وکړو چې فرانسه د القاعدې په اړه هیڅ کوم اصولي دریځ نلري. په ۲۰۱۱ کال کې په لیبیا کې جهاد غوښتونکو ډلو د پاریس او د ناټو تر څنګ د قذافي رژیم ړنګ کړ او پاریس تل د النصرت له جبهې څخه چې د القاعدې یوه څانګه وه، ملاتړ کړی چې همدا اوس په سوریه کې د ناټو لخوا په نیابتي جګړې کې د بشارالاسد د ړنګیدو لپاره جنګیږي.»

دا ښکاره کوي چې «القاعده» له نیواکګرو ستره ستراتیژیکه ملګرې ده او دا «ونډه یز شرکت» د بیلابیلو امپریالیستي هیوادونو لخوا د خپلو تاړاکګرو موخو لپاره کارول کیږي، څه چې په افغانستان کې په څرګند ډول لیدل کیږي. د فرانسې ښکیلاکګري موخې په مالي کې د طبیعي زیرمو او کانونو تر څنګ د دې هیواد جیوپولتیک موقعیت کارونه ده. مالي د طلا او یورانیمو بډایه کانونه لري، په ورته وخت کې د لودیځي افریقا په زړه کې موقعیت لري چې له نایجریا سره ګډه پوله لري، هغه نایجریا چې د فرانسې «آروا» هستوي شرکت له ۱۹۶۸ کال راپدیخوا ۱۰۰ زره ټنه یورانیم ترې استخراج کړي دي.

د فرانسې ولسمشر ویلي دي چې «تروریستان باید پوه شي چې فرانسه نه د خپلو بنسټیزو ګټو لپاره، بلکې د خلکو او د مالي خلکو د حقونو د دفاع لپاره چې په آزادۍ او دموکراسۍ کې د ژوندانه غوښتونکي دي، تل چمتو ده چې عمل وکړي.» خو دغه برید د فرانسوا هولاند د هغه سیاست په سیوري کې پیل شوی چې په سیالیزه بازار کې د دې هیواد ځایتون موندنه نومول شوې ده، هغه سیاست چې پر مالي له برید څو ګړۍ وروسته له سندیکاګانو سره شریک شو او د سندیکاګانو اربابانو هوکړه وکړه چې فرانسې ته باید اجازه ورکړای شي څو په سیالیزه بازار کې بیا خپل ځای پیدا کړي، هغه سیالیزه بازار چې د ښکیلاک او تاړاک سیالي په کې روانه ده او د میلیونونو زیارکښو انسانانو د وینو په تویولو سره ځایونه په کې موندل کیږي.

دغه جګړه چې د کورنۍ جګړې له لارې پیل شوې ده او تر اوسه یې څه باندې ۴۵۰ زره کسان کډوال کړي دي، د فرانسې دولت امپریالیستي ګانګستریزم ښکاره کوي چې د وژلو، کډوالۍ، بیوزلي، اسارت، ناروغي، بدلمني او نورو ناخوالو پرته بله پایله نلري، څه چې امریکا، فرانسې او نورو ناتويي ځواکونو زموږ په هیواد کې خلکو ته ورپه برخه کړي.

«امنيتي تړون» د اسارت بله کړۍ

   د روان کال په مې میاشت کې د افغانستان او امریکا د ولسمشرانو تر منځ د ستراتیژیکو همکاریو تړون لاسلیک شو، چې د دغه سند پر بنسټ، دواړه هیوادونه به له 2014 کال وروسته، د امنیتي همکاریو تړون لاسلیک کوي.

وړاندې له دې چې د دواړو هیوادونو تر منځ د ستراتیژیکو همکاریو تړون لاسلیک شي، د حکومت لخوا رابلل شوې لویې جرګې ورته د خاوري د پلورلو په بدل کې د لاسلیک کولو «مشروعیت» ورکړ، ځکه د جرګې ټول غړي هغه کسان وو چې د امریکا تر اسارت لاندې ژوند ته په نیکه سترګه ګوري او شتون یې په افغانستان کې د «تمدن» په لور ګام بولي.

اوس هم چې د امنیتي تړون د لاسلیک کولو خبره بیا ګرمه شوې ده، کرزي د دغه تړون د لاسلیک کولو په هکله په خپلو وروستیو څرګندونو کې وویل چې هغه به د امریکا او افغانستان تر منځ د امنیتي تړون د لاسلیک کولو لپاره لویه جرګه راوبلي او د ملت له «استازو» څخه به وغواړي څو د امریکایي سرتیرو د قضایي خوندیتوب په اړه ورته اجازه ورکړي! ولسمشر زیاته کړه چې هغه ډاډمن دی چې «استازي» به د دې کار لپاره اجازه ورکړي!

امنیتي تړون چې په حقیقت کې د ستراتیژیک تړون دوام دی، له 2014 کال وروسته په افغانستان کې د امریکایي ځواکونو د شتون لپاره «قانوني» لاره هواروي. جیمز وارلیک چې د تړون د لاسلیک کولو لپاره د امریکایي پلاوي مشري په غاړه لري، ویلي دي: «دغه سند په افغانستان کې د امریکایي پوځي ځواکونو د شتون د دوام لپاره د افغانستان د دولت په موافقې قانوني اډانه چمتو کوي.»

د امریکا او افغانستان تر منځ د «ستراتیژیک تړون» له لاسلیک وروسته، د افغانستان ختیځې سیمې د پاکستاني پوځیانو لخوا د سلګونو توپونو تر برید لاندې راغلې چې په ترڅ کې یې لسګونه هیوادوال شهیدان او سلګونه کورنۍ له سیمې وتښتیدې، خو امریکا له افغانستان څخه «دفاع» ونکړه ځکه د دواړو هیوادونو تر منځ د «ستراتیژیک تړون» سند د دوړو لاندې ورک شوی و!

نه «ستراتیژیک تړون» او نه «امنیتي تړون» چې د یوه بل بشپړ کوونکي دي، زموږ د ولس پر ټپونو پټۍ ایښودای شي، ځکه بهرني هیوادونه او په ځانګړي ډول امریکا او نورو سترو ځواکونو د دې لپاره زموږ پر هیواد یرغل کړی نه دی، چې موږ ته سوله، سوکالي، دموکراسي، د بشر حقونه او نور راولي، بلکې هر یو یې خپل ځانګړي لوټ کوونکي ستراتیژیک اهداف او موخې تعقیبوي، او د دې کار لپاره په افغانستان کې میلیاردونه ډالر لګوي او خپل سرتیري قرباني کوي.

امریکا هغه ستر پانګه وال هیواد دی چې خپل ټول تاریخ یې له یوې ورځې جګړې پرته تیر کړی نه دی. دغه ټولې جګړې چې زیاته برخه یې د ستراتیژیکو موخو د لاسته راوړلو لپاره تر سره شوي، د میلیونونو بیوزلو انسانانو وینې یې تویې کړي او د هیوادونو خپلواکي یې له منځه وړلې ده. همدا اوس د امریکا متحد ایالتونه د نړۍ په ګوټ ګوټ کې د 800 په شاوخوا کې پوځي اډې لري او د دوه میلیونو په شاوخوا کې سرتیري يې په دغو اډو کې پراته دي، څو د امریکا ګټې خوندي کړي او د خطر په صورت کې په څو ساعتونو کې د نورو هیوادونو په کورنیو چارو کې لاسوهنه وکړي.

افغانستان هم چې د دغه زبرځواک د آسیایي ستراتیژۍ یو تر ټولو مهمه سیمه او مهم هدف دی، د امریکایي سرتیرو اوږدمهال شتون ته اړتیا لري. دغه اوږدمهال شتون که په «قانوني» ډول وي، هم به «مشروعیت» ولري او هم به سرتیري په خپلو اډو کې په ډاډه زړه پراته وي، خو هغه څه چې به بیوزلي افغانان له دغه «تړون» څخه تر لاسه کړي، هغه به د مستبدو واکمنانو او خاینو مشرانو او چارواکو زورزیاتی وي چې د قانون او بهرنیو سرتیرو په ملاتړ به د خلکو وینې تویوي او ژوند به یې له لازیات ګواښ سره مخامخوي.

په تیرو یولسو کلونو کې د امریکایي او نورو بهرنیو سرتیرو شتون په افغانستان کې په ډاګه کړه چې ستر پانګه وال هیوادونه یوازې خپلې ګټې په پام کې نیسي او چمتو دي د دغو ګټو د خوندي کولو یا لاسته راوړلو لپاره هیوادونه په کنډوالو بدل کړي. دغو سرتیرو او پوځي ځواکونو په تیرو یولسو کلونو کې زرګونه بې ګناه افغانان وژلي، د هغوی پر خټینو کورونو یې بمونه غورځولي، ودونه یې ورله په وینو لړلي، کروندې او بڼونه یې ورله ویجاړ کړي، په بند کې یې اچولي، په سپیو یې داړلي، د هغوی سپکاوی یې کړی، او داسې نور. په همدې اساس زموږ ځوریدلی ولس په هیڅ ډول نه غواړي چې امریکایي ځواکونه په افغانستان کې اډې ولري او افغان وژنې ته دوام ورکړي.

له امریکاییانو سره د «امنیتي تړون» لاسلیک کول نه یوازې خلکو ته سوکالي راوستلی نشي، بلکې د اسارت کړۍ زموږ د کړیدلي ولس په غاړه لا نوره هم ټینګوي او د خلکو بدبختۍ او کړاونه لازیاتوي، ځکه هیڅ پیشو د خدای د رضا لپاره موږک نه نیسي!