قاتل کیست، کوریای شمالی یا امریکا؟

بیش از یازده سال است که امریکا با هم پیمانان ناتویی و مزدوران خرد و بزرگ دیگر در افغانستان می کشد، بم می ریزد و عساکر وحشی و دیوانۀ آن بر اجساد مرده ها ادرار می کنند و کودکان و زنان را به رگبار می بندند. این نخستین جنایت امریکا نیست و آخر آن هم نخواهد بود. تاریخ امریکا با جنایت، وحشت، بربریت، قتل و کشتار و ستم بر ملل دیگر عجین شده است و ثروت های بادآوردۀ امپراتوری امریکا، با خون ملل و خلق های فقیر و نادار جهان رنگین است. اگر حرف از استعدادی برای انباشت سرمایه در اقتصاد بازار، این سیستم غارت و چپاول زحمتکشان، هم در میان باشد، این استعداد چیزی نیست جز استعداد کشتار.

امریکا بزرگترین قاتل جهان است. همین چهرۀ قاتلانه امریکا سبب شده است که با تأسف مردم فقیر و نادار و تهیدست سراسر جهان به دیدۀ انزجار و نفرت به امریکایی ها نگاه کنند، در حالیکه باید بدانیم که توده های امریکایی و حتی کارمندان عادی دولت آن نباید با تنفر سایر توده ها روبرو شوند، این فقط سیاستمداران هستند که با طرح های اشغال، کشتار و غارت، دنیا را به دوزخی برای زحمتکشان تبدیل کرده اند و هر حسابی که صورت می گیرد، باید با این طراحان تصفیه شود. ولی باید یادآوری شود که نقش توده های امریکایی در مخالفت با استعمار، استثمار و غارت و چپاول ملل دیگر، بخصوص افغانستان و عراق، نقش پسیف و در مواردی حمایتگرانه از سیاست های امریکایی بوده است. آرزومندم مردم این کشور بتوانند با انزجار از دولت ستمگر شان، همبستگی خود را با توده های ملل دیگر، استحکام بیشتر ببخشند.

جیمی کارتر رئیس جمهور سابق امریکا در مورد اهمیت تبلیغات گفته بود که هر دالری که در عرصۀ تبلیغات به مصرف می رسد، مؤثرتر از هر دالری است که برای تسلیحات استفاده می شود. و اینک اهمیت تبلیغات امریکا را هم در افغانستان، هم در عراق و در این اواخر در مسئله کوریای شمالی به خوبی می بینیم. امریکا با راه اندازی تبلیغات دروغین و سرمایه گذاری هنگفت در بخش تبلیغات در کشور ما، راه را برای یورش خود هموار ساخت و اینک در صدد شکم انداختن دایمی بر خاک ما می باشد که رسانه های مزدورش در این راستا بطور خستگی ناپذیر میزگرد و بحث می گذارند و گزارش تهیه می کنند.

کوریای شمالی نیز در اولویت تبلیغات امریکا قرار داد. این تبلیغات شامل شیطان خواندن، تهدید برای جهان، استفاده از سلاح اتمی، شلیک راکت های دوربرد، دولت غیر مسوول، رهبران احساساتی و ویرانگر... می باشد، که هدف تمام این تبلیغات، زمینه سازی برای حضور بیشتر امریکا در منطقه می باشد.

در این نوشته بطور گذرا به این موضوع اشاره می کنم که کی تهدید اصلی برای جهان است، آیا کوریای شمالی بزرگترین قاتل است یا ایالات متحدۀ امریکا که بی وقفه بر کشورهای دیگر یورش می برد و مردم را به خاک و خون می کشاند؟ و ما (توده های افغانستان) باید در کنار کی قرار بگیریم؟

امریکا کشتار را وظیفۀ خود می داند، چنانچه بر دروازۀ ورودی پایگاهی در ویتنام نوشته بود: «کارها به خوبی پیش میروند و کار ما کشتن است.» جنایت امریکا در کوریای شمالی، ویتنام، جاپان، عراق و افغانستان خود گواه اینست که ما با کشوری روبرو هستیم که در مقام کشتار بر سکوی اول ایستاده است.

امریکا در جریان جنگ سه ساله در کوریای شمالی (از 1935 تا 1950) 30 فیصد نفوس این کشور را کشت. یعنی از هشت تا نه ملیون کوریایی آن زمان، نزدیک به یک بر سوم آنان توسط نیروهای امریکایی کشته شدند، 78 شهر نابود شد و هزاران قریه به خاک تبدیل شد. این بزرگترین کشتاری است که در تجاوز نظامی یک کشور بر کشور دیگر ثبت تاریخ شده است. در حالیکه در جنگ سه ساله اشغالگرانه امریکا 30 فیصد نفوس کوریا کشته شد، در جنگ جهانی دوم بریتانیا تنها 0.94 فیصد، فرانسه 1.35 فیصد، چین 1.89 فیصد و ایالات متحده امریکا 0.32 فیصد نفوس خود را از دست دادند، و این به خوبی فاجعۀ قتل و کشتار در کوریای شمالی توسط امریکایی های فاشیست و استعمارگر را نشان می دهد.

 جنرال کرتس لی می که فرمان جنرال مک آرتر مبنی بر سوزاندن و کشتن کوریایی ها  را در سال 1950 اجراء می کرد، می گوید: «در کوریا کسی بی گناه نبود. آنان حکومتی داشتند و ما با مردم می جنگیدیم، ما با کدام نیروی مجهز دیگر نمی جنگیدیم، از اینرو هیچ نگران نبودم که مردم بی گناه را می کشتم، هیچ نگران نبودم.» او می افزاید: «ما تمام شهرکها را در کوریای شمالی و حتی بعضاً در کوریای جنوبی طعمۀ حریق ساختیم.» جنرال کرتس لی می، جلاد ارتش امریکا بود که قبل از آن از دهم مارچ تا 15 اگست 1945 جاپان را با بم های آتشزا بمباران کرد که در نتیجۀ آن 63 شهر بزرگ و یک ملیون جاپانی کشته شدند. جنایتی را که این اوج «تمدن» و قلۀ «دموکراسی» در زمان اشغال ویتنام انجام داد، تا هنوز هم کشتار می آفریند و ویتنامی ها را به کام مرگ می کشد. جنایتی که تاریخ بشریت هرگز آن را فراموش نخواهد کرد.

این قساوت بی نظیر که به پای استعمارگران امریکایی نوشته شده، هنوز به پایان نرسیده است. امریکا همین اکنون در افغانستان بی وقفه کشتار می کند، سالانه بیش از 50 هزار عملیات هوایی انجام می دهد، صدها هزار تن در این جنگ تا اکنون کشته، زخمی، اسیر و آواره شده اند. تمام این درد و رنج، این بدبختی و ناهنجاری، این اسارت و بمباران به خاطری صورت می گیرد که به گفتۀ جان کِری وزیر خارجه «امریکایی ها نور دانش و علم را به افغان ها ببرند» و به قول عروسک های جامعه مدنی «دموکراسی و حقوق بشر در کشور ما نهادینه شود»!!!

کشتار عراقی ها توسط امریکا نشان می دهد که ایالات متحده با گذشت نزدیک به هفتاد سال، قاتل درجه یک انسانهاست. مرکز مطالعات لانست تعداد کشته شده های عراقی را پس از اشغال عراق توسط امریکا (میان سال 2003 و 2006) بطور مجموعی 655000 تن تخمین کرده است. این به خوبی نشان می دهد که دولت امریکا جز کشتار و غارت هیچ ارزش انسانی دیگر ندارد که بخواهد آنرا توسعه دهد، فقط فواحش سیاسی می توانند این جلاد جهان را نگهبان صلح، دموکراسی و حقوق بشر بخوانند!!

چه دردناکتر از این بوده می تواند وقتی جلاد جهانی برای ما افغان ها و سایر ملل که تاریخ درخشان مبارزه علیه بیگانگان و اجانب دارند، «دموکراسی» و «حقوق بشر» بیاورد؟ چه دردناکتر از این بوده می تواند که چند تا زن سرکاری به دور هیلری کلنتن حلقه بزنند و از این خاله زنک غارتگر «حقوق بشر» تکدی کنند؟ و چه دردناکتر از این بوده می تواند که هیلری کلنتن پس از مرگ کیم جونگ ایل رهبر کوریای شمالی بگوید که «ما عمیقاً برای آسایش و رفاه مردم کوریای شمالی نگران هستیم و دعاهای ما در این وضعیت بغرنج متوجه مردم کوریای شمالی است»!!

در این وضعیت که کوریای شمالی با بزرگترین قاتل جهان روبروست، قاتلی که همین اکنون کودکان، زنان و مردان کشور ما را با بیرحمی تمام می کشد، خانه های مردم را بمباران می کند و با ادرار بر اجساد مردم، به افغان ها توهین روا می دارد، بر ماست تا در کنار مردم کوریای شمالی بایستیم و به دفاع اخلاقی از کشوری برخیزیم که نه مردم ما را می کشد، نه بمباران می کند، نه در امور داخلی ما مداخله می کند و نه هم به حیث مزدور در خدمت غارتگران ناتویی قرار دارد.

«نړیواله ټولنه» د فساد زیږونکې

له 2001 میلادي کال راهیسې په افغانستان کې د جوړې شوې ډرامې ډیرې صحنې نه راسپړو، ځکه د لمر په څیر روښانه دي. دا چې د دغې ډرامې اصلي لوبغاړی څوک دی، څرنګه یې د بن غونډې ته بڼه ورکړه، کومه ناروا لوبه یې د افغان د رنځیدلي ولس په تاوان او خپلې ګټې لپاره د سیاست په برخه کې پلې کړه، همدې لوبغاړي د سیاست په څنګ کې په اقتصادي او نورو برخو کې کوم رول ولوباوه، ټولو ته څرګند دی.

هغه هیواد او هغه ولس چې د کلونو رنځونو او کړاونو پای د بن غونډې په هنداره کې لیده، څرنګه بیرته د هماغو وینه څښونکو په ولکه کې یرغمل شو چې څه دپاسه درې لسیزو په بهیر کې یې د هیواد، ملي حاکمیت او خلکو په ژوند او مال منګولې ښخې کړې وې. د بن غونډې د سیاسي او اقتصادي مافیا نوې بڼه په اصطلاح د غربي دموکراسۍ په اډانه کې چې په واقعیت کې د انسان او انسانیت د اسارت او غلامۍ یو بل ډول دی، رامنځته کړه.

دا څرګنده ده چې په یوه هیواد کې اقتصاد د پرمختګ، سوکالۍ، سیاسي او ټولنیزې ودې اساسي عامل ګڼل کیږي او زموږ هیواد او خلکو تر هرڅه دمخه اقتصادي رغونې ته اړتیا درلوده، له دې کبله د خلکو د تیرایستلو لپاره د بن په غونډې کې د اقتصادي رغونې بې شمیره ژمنې وشوې، آن د هیواد د ودې او پرمختګ لپاره د مارشال پلان په څیر نغاره وډنګول شوه، هیلې او امیدونه راژوندي شول، خو پایله څه شوه؟

د کرزي د ګوډاګي حکومت په اډانه کې د بهرنیو په خوښه داسې ادارې، موسسې او کمیسیونونه رامنځته شول چې واګې یې د تیرو وینو څښونکو او خاینو تکنوکراتانو په لاس کې ورکړل شوې. څه ناڅه «مرسته» شوې پیسې په یوه نوم او بل نوم د زورواکو او امپریالیستي ګوډاګیانو او لاس پوڅو لخوا حیف او میل شوې. کله چې د دغو ټولو کړیو جیبونه ډک شول او خپل راتلونکی ژوند یې په بیلابیلو ډولونو تضمین شو، د کرزي په دولت کې له هرې خوا په ځانګړي ډول د بهرنیانو لخوا چې په خپله تر ټولو ستر فاسدان دي، د فساد ډنډوره ګرمه کړه. دواړو خواو یو بل په پراخ مالي فساد تورن کړ. ویلیم ډال اِمپل، کرزي ته په ځواب کې وویل: «دی په هغو لاسونو غاښونه لګوي چې ده ته ډوډۍ ورکوي.» امریکا او نور یرغلګر د دې لپاره چې په خپلو هیوادونو کې خلکو ته د قناعت ځواب ورکړي، تل هڅه کوي د کرزي اداره په فساد تورنه کړي. د شک هیڅ ځای نشته چې د کرزي دولت له سره تر پایه په فساد کې ډوب دی، خو دا چې د دغه فساد اصلي لوبغاړي او عاملین څوک دي، باید لومړی یرغلګرانو ته ګوته ونیول شي، بیا د هغوی لاسپوڅي دولت ته. د «هشت صبح» ورځپاڼې رپوټ په ډاګه کوي چې «نړیواله ټولنه» او د دولت چارواکي تر کوم حد په فساد کې ککړ او ښکیل دي. دا د دواړو خواو د ستر فساد یوه کوچنۍ بیلګه انځوروي.

«نړیواله ټولنه» وایي چې په افغانستان کې یې میلیاردونه ډالر لګولي، خو څرګنده نه ده چې دغه میلیاردونه ډالر په کوم ځای او کومو برخو کې لګیدلي، ځکه د دوي خپلې ګومارل شوې ډلي په دغو لګول شویو پیسو کې د پراخ مالي فساد خبرې کوي. که بهرنیانو افغان چارواکي په فساد اخته کړي نه واي، په هیڅ ډول نه توانیدل چې دومره ژر خپلو ستراتیژیکو موخو ته ځان نږدې کړي. د دې لپاره چې د هغوی خولې بندې وساتي، باید په قصدي او عمدي ډول په فساد کې ښکیل شي، څو د ویلو لپاره کومه خبره ونلري. فاسد دولت او فاسد چارواکي په ښه ډول کولای شي بهرنیانو ته خدمت او غوړه مالي وکړي او په بدل کې بهرنیان هم هغوی په خپل څنګ کې تر هغه وخته وساتي چې ورته اړتیا ولري.

مالي او اداري فساد د اوسني دولت او «نړیوالې ټولنې» لازمه برخه ده. دوی دواړه له فساد پرته خپلې بقا ته دوام ورکولای نشي. دواړه د هرې ورځې په تیریدو سره نور هم په فساد کې ډوبیږي او دغه لړۍ به تر هغو دوام ومومي، تر څو چې د دواړو خواو شر د افغانانو له سره کم شوی نه وي.

کشوری با ثروت های هنگفت طبیعی، اما فقیر

از «برکت» سناریوی 11 سپتمبر 2001 و به تعقیب آن هجوم بیش از 40 کشور جهان زیر نام «جنگ» علیه «القاعده و تروریزم» این دشمن فرضی که همچون نوزاد بدجنس و ناقص الخلقه با دستان خونریز سازمانهای جاسوسی سیا و آی. اس. آی تربیه و پرورش یافته بود، بیش از یازده سال می گذرد. در این مدت کشور ما از زمین و هوا مورد تاخت و تاز قرار گرفته و هر روز خون توده های ستمدیدۀ ما با دستان این جلادان تاریخ به زمین می ریزد.

امروز با گذشت بیش از یک دهه، این «جنگ» خاتمه نیافته و هر روز به شدت و حدت آن افزوده می شود و کماکان این «قصه» دنباله دارد. اخیراً هیاهوی خروج اشغالگران غربی بعد از 2014 و کوبیدن بر طبل خالی «صلح» با «مخالفین»، حلقه های دیگری از زنجیر اسارت توده های زحمتکش و ستمدیدۀ ما نمایان گردیده تا بلکه تیوریسن های کاخ سفید و نظامیان پنتاگون بتوانند از این طریق زمینه را برای تطبیق دهۀ چهارم ستراتیژی آسیایی خود فراهم نمایند.

امضای پیمان اسارتبار «امنیتی» بین دول واشنگتن و کابل و جابجایی بیشتر از 15 هزار عسکر مطابق به مفاد پیمان «امنیتی» و هزاران تن دیگر خارج از این پیمان در پیشرفته ترین پایگاه های نظامی که در این مدت اعمار گردیده، نه تنها همچون شمشیر دموکلس بر سر کشورهای آسیایی مخصوصاً چین، روسیه، ایران، هند، پاکستان و کشورهای نفت خیز آسیای میانه قرار داشته بلکه از جانب دیگر جهانخواران حریص سرمایه از طریق جابجایی «جواسیس» خود در وزارت های مختلف از جمله معادن و سایر ادارات دولت کابل به فکر انداختن  شکم بر ثروت های طبیعی کشور ما نیز می باشند.

موجودیت بیش از 1400 نقطه از ساحات معدنی و ذخایر طبیعی که مطالعات اخیر آن را تثبیت نموده و ارزش آن به هزاران ملیارد دالر میرسد، به وضوح نمایانگر آن است که افغانستان یکی از غنی ترین کشورهای جهان از لحاظ داشتن منابع طبیعی می باشد. این موضوع خواهی نخواهی حرص و آز سرمایه را به خود جلب نموده و هر یک از کشورهای اشغالگر می خواهد از این خوان، لقمه ای به دست آورد و یا امتیاز خود را از طریق شرکت در «جنگ» افغانستان در جای دیگری از جهان از امریکای اشغالگر نصیب شود.

چون ارزش ثروت های طبیعی افغانستان سر به هزاران ملیارد دالر میزند، به همین خاطر «دوستان خارجی» با استخدام «مشاورین» خود در وزارت معادن تلاش دارند تا سهمی از این نعمت بزرگ را به دست آورند. افشاگری های اخیر روزنامۀ هشت صبح گوشه ای از واقعیت های نهفته در پس پردۀ چور و چپاول معادن کشور را نشان میدهد.

پرداخت یک ملیون (1.000.000) دالر امریکایی معاش ماهانه به 40 مشاور خارجی، 37 هزار دالر به نام کرایۀ مهمانخانۀ وزیر، صدها هزار دالر به بلی گویان و نزدیکان وزیر تحت نام معاش ماهانه، استبداد وزیر معادن در استخدام و انفکاک افراد و اشخاص در واقع گوشه هایی از این فساد را در بخشی از دولت نشان میدهد، اما اینکه در بخش قراردادها و داوطلبی های معادن به چه میزان خیانت صورت گرفته، از حوصلۀ این مقال خارج است.

اگر به صورت گذرا به چند معدن در کشور اشاره شود، می بینیم که ارزش های نهفته در این معادن سر به ملیاردها دالر می زند. تنها معدن آهن حاجی گک با داشتن بیش از دو ملیارد (2.000.000.000) تن آهن که سنگ آن بیشتر از 62 درصد آهن دارد، یکی از غنی ترین معادن آهن در جهان تثبیت شده است. در صورت موجودیت دولت مردمی و مستقل، این معدن میتواند برای 200 سال، هر سال پنج ملیارد (5.000.000.000) دالر نصیب دسترخوان های مردم این سرزمین نماید. همچنان  معدن مس عینک یکی دیگر از معادن غنی کشور است که ده ها ملیون تن مس به ارزش ملیاردها دالر در آن نهفته است. به همین ترتیب ده ها معدن کوچک و بزرگ دیگر نیز در اطراف و اکناف کشور دست نخورده باقی مانده و «دوستان خارجی» تلاش دارند تا با استفاده از ترفندهای مختلف آنها را تصاحب نمایند.

دولت کابل که یکی از فاسدترین دولت های جهان شهرۀ عام و خاص است، چون نمایندۀ واقعی مردم این سرزمین نمی باشد، نه تنها قادر به کنترول ثروتهای نهفتۀ این کشور بوده نمی تواند بلکه با وابستگی هایی که تعداد زیادی از مقامات بلندپایۀ آن به دولتهای دور و نزدیک دارند، هر روز این ثروت های نهفته را لیلام می نمایند. در صورتیکه اوضاع سیاسی کشور تغییر نخورد و دولت مردمی و دموکراتیک که نمایندۀ اکثریت 95 درصد مردم باشد، سر قدرت نیاید، مطمئناً برای نسل های آیندۀ این کشور، چیزی جزء بدبختی، فقرو بیچارگی باقی نخواهد ماند.

به همۀ نیروهای آزادیخواه، روشنفکر، مترقی و استقلال طلب است که از هر طریق ممکن نگذارند تا ثروت های طبیعی این کشور به تاراج رفته و یا اشغالگران خارجی از طریق مشاورین (جواسیس) و سایر وابستگان خود کشور ما را لیلام نمایند. افغانستان امروز بیشتر از هر زمانی به این نیروهای آزادیخواه و استقلال طلب ضرورت دارد.